De STEM(ming) van Carice

Assistenten en patiënten

Privacy in de gezondheidszorg is toch wel een ding, de afgelopen jaren. Hysterische krantenkoppen over het Elektronisch Patiënten Dossier, zorgverleners die slapeloze nachten hebben over Diagnose Behandeling Combinatie (DBC) en familieleden die het dossier van hun psychiatrisch zieke vader niet mogen inzien vanwege de privacy. Maar zoals iedere goed opgeleide visagist zegt: de basis is het belangrijkst. Hebben we het over privacy in de gezondheidszorg, dan beginnen we bij de assisterende beroepen. In dit geval de dokters- en de apothekersassistenten.

‘Ja mevrouw, dat uitstrijkje was goed hoor’.
Walgend zit ik in de wachtkamer. Wat had deze assistente gezegd als het niet goed was?
‘Ach mevrouw, dat is naar. U heeft kanker. O, heeft u een ogenblik? Ik zet u in de wacht, want er komt even een ander lijntje binnen.’
Ik ken multidisciplinaire overleggen waar de patiënten zelf niet bij aanwezig mogen zijn. Een doktersassistent kan zonder enige schroom alles door de wachtkamer roepen.

‘Jouw psychiater heeft je oxazepam voorgeschreven’, roept de apothekersassistente door de zaak. ‘Dat weet ik ook wel’, reageer ik snibbig. Als ik het zakje van de balie mee gris, kijk ik haar misprijzend aan.
De mevrouw voor mij kreeg voor drie dagen methadon mee. De meneer die na mij aan de beurt is, heeft aambeien. Prima. We zijn allemaal mensen. Maar een paar lessen discretie en klantgerichtheid zouden niet misstaan tijdens de opleidingen.

Openliggende dossiers op balies, bloedpriksters die met afschuw op het formulier kijken en roepen: ‘O jee! Dit is een formulier uit de psychiatrie!’ en openlijk roddelen over collega’s en patiënten. Rollende ogen van de doktersassistent naar het plafond tijdens een gesprek met een patiënt van de huisarts.
Ik word er gek van.

Laten we bij de basis beginnen. De apothekers- en doktersassistente zijn het visitekaartje van de gezondheidszorg. Zij moeten van hun leidinggevende leren dat discretie en klantgerichtheid hoog in het gezondheidszorgvaandel staan.
Ik besluit er iets van te zeggen en zeg het tegen mijn huisarts.

‘Ik vind die doktersassistente heel onvriendelijk’, zeg ik als de deur veilig dicht zit.
‘Die met die zwarte haren?’, zucht ze.
Ik knik voorzichtig.
Ze rolt met haar ogen naar het plafond.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.