De STEM(ming) van Carice

Bitchwijf

‘Ik word ziek van de spanning, depressief of hypomaan. Mijn geest schakelt me uit bij psychische beroerdigheid’.

De afgelopen weken leefde ik alsof ik een scene uit Koosje naspeelde. Ik was gespannen. Op het moment dat ik binnenkwam op de werkvloer, zat de spanning op mijn nek. Ik probeerde normaal te doen. Mijn werk waarvoor ik ben aangenomen naar behoren uit te voeren. Maar de voelbare spanning die er heerste, ging de strijd met me aan. Ik mailde mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige omdat ik niet meer sliep. Ik lag nachten wakker te draaien in mijn bed terwijl mijn lief tevreden naast me snurkte. Als ik de deur uitging, vergat ik te ontbijten. Het kwam voor dat ik al in bed lag terwijl mijn medicatie nog op de badkamer lag te wachten. Soms negeerde ik de alarmbellen. Trok het dekbed om me heen en dacht: ‘Boeien’.
Ik wankelde en probeerde te blijven staan. Ik koos er bewust voor mijn leukste en vrolijkste jurken te dragen. Zocht er nog een leuke ketting bij uit. Maar zodra ik de donkerblauwe met rood gestippelde vloerbedekking op onze afdeling weer tegemoet trad, stikte ik.

Collega’s kies je niet. Die krijg je. Op een dag komen ze binnenwandelen en daarmee moet je het doen. Dat geldt ook voor familieleden en buren. De enige mensen die je uitkiest, zijn je vrienden. Met sommige collega’s raak je bevriend. Met anderen kun je prima werken. Er zitten er een paar bij die je kunt schieten en zelden komt het voor dat je afkeer voelt. Een sterke antipathie die je nauwelijks kunt handelen. Een gevoel van onbehagen. Het besef dat je liever niet in iemands buurt bent omdat je je er hoogst ongemakkelijk bij voelt.

Na een nieuwe slapeloze nacht, dikke ogen, een grauwe huid en vet haar, besloot ik dat ik ziek was. Ik moest ongeveer 24 uur slapen om weer te kunnen functioneren. De vierde collega op rij die de spanning niet meer trok. Ik sliep, las een boek en belde mijn moeder. Ik vertelde haar hoe ik me voelde op mijn werk. Over de spanning die me vloerde. Ik wreef in mijn ogen terwijl ik dat zei. Mijn lieve moeder luisterde, relativeerde en gaf me een wijs advies.

‘Laat haar toch, dat bitchwijf’.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.