Het verhaal van Carice
Het Zegel is niet bereikbaar, neem contact op met uw administrator

De STEM(ming) van Carice

Blij dat ik het leven heb

‘Is dat nou niet geweldig!’, roept mijn zevenenvijftigjarige collega op vrijdagmiddag door de kantoortuin. ‘Dat is toch leven!’
Hij rekt zich uit en rolt zijn bureaustoel naar achteren. ‘Heb je dat gelezen, op Intranet? Dat stukje over Ik vertrek? Van die collega uit regio Noord! Die laat gewoon de boel achter zich en begint een nieuw leven in Zweden. Dat wil toch iedereen?’
Hij hangt nu over het bureau dat tegenover de mijne staat. Op vrijdagmiddag is dat bureau meestal maagdelijk leeg.
‘Ik vind dat echt stoer’, speecht hij verder. ‘Gewoon je boeltje pakken en vertrekken. Ze worden ook gefilmd he, door de crew van ‘Ik vertrek’. Wist je dat?’
Ik knik en klik Facebook weg.
‘Wij zitten hier maar. Ons bezig te houden met de implementatie van weer een nieuw Intranet een organisatieverandering of er wordt weer eens een nieuw proces gepresenteerd dat na een aantal maanden weer een stille dood sterft… Ik vind dat echt lef hebben. Inpakken en wegwezen’.
Ik voel me zo saai als ik naar dit soort verhalen luister. Ik wil namelijk geen bed and breakfast beginnen in Thailand. Ik hoef niet zo nodig te backpacken in Australië en mij maak je niet warm voor een cruise over de hele wereld. Toch lijkt het me zo romantisch. We laten het leven achter ons en beginnen ergens anders opnieuw. Uiteindelijk neem je toch jezelf weer mee en moet je er weer iets leuks van maken. Of dat nu in Zaltbommel is of in Palmerston North. Soms denk ik dat ik de enige ben die er zo’n sobere levensstijl op nahoudt. Maar toen ik met mijn collega sprak over de voors en tegens van het vertrek en het verlangen naar andere oorden, kwam er een veel gebezigde zin van mijn moeder naar boven.
Ik ben blij dat ik het leven heb.

Of ik nu sushi eet, verse muntthee drink op een terras, mijn pillendoosje vul voor de hele week of een tweet de wereld in stuur. Ik ben blij dat ik het leven heb. Dat de chaos in mijn hoofd zowaar even tot rust komt en ik met goed fatsoen kan zeggen dat ik een normaal leven leid. Want volgens mij willen we dat allemaal. Een huis, lekker eten en veel liefde.
Waar dan ook.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.