De STEM(ming) van Carice

Carice draait door

Eigenlijk heb ik niet zoveel met tv-kijken. Tachtig procent van de kijktijd vind ik weggegooid en als ik in een hyperflow zit, vind ik dat ik geen tijd te verliezen heb. Dat heb ik natuurlijk niet zelf bedacht, maar tijdens het analyseren van mijn gedachten met cognitieve gedragstherapie, kwam ik erachter dat ik mijn tijd kostbaar vind. Televisiekijken is voor mensen die niets te doen hebben. Krijg een leven.

Toch was er de afgelopen weken een moment waarop ik aan de televisie vastgeplakt zat. Mijn grote schrijfheldin Heleen van Royen bracht 24 uur door met Wilfried de Jong. Als ik me voorstel hoe het zou zijn om een etmaal opgesloten en daarvan elke minuut gefilmd te worden, krijg ik het gevoel dat ik langzaam gewurgd wordt. Verplichtingen en gevangen gehouden worden zijn voor mijn geestelijk welbevinden een funeste combi. Zoals een interim-manager laatst heel treffend zei toen hij voorstelde mijn columns op een andere plaats – daar waar het hoort - op ons Intranet te zetten: ‘O nee, dat is binnen de kaders. Dat is ook niks voor jou’.

Als Heleen vertelt dat ze zich vaak verplaatst in situaties die nog moeten komen – doodgaan – en dat die gevoelens die daar bij horen voor haar dan levensecht zijn, is het alsof ik naar een interview met mezelf kijk. Zodra mijn fantasie begint en ik zou schrijven over mijn ouders die ik ooit niet meer heb, of ik stel me voor hoe het is als mijn zusje niet meer rond zou lopen, is het voor mij echt alsof er een deken van verdriet over me uitgestort wordt. Als ik bedenk hoe mijn collega zich voelt die een kind is verloren, heb ik geen hart meer. Soms is het beter om een wandje om mijn gevoelens heen te bouwen. Natuurlijk niet van stenen, maar gewoon even van gasbeton. Lichte blokken, makkelijk te zagen en eenvoudig op maat te maken. Ook belangrijk: de wand is flexibel en snel te verwijderen. Voor momenten dat het geoorloofd is om te huilen.

Nederland smult, want Heleen slikt pillen. Maak me gek! Hoe psyco is die televisie van tegenwoordig. Slaappillen en tabletten die haar tot rust manen. Als het haar in de 24 uur teveel wordt, sluit ze zich op op het toilet. Daar is ze veilig voor de camera en kan ze gerust een pil nemen. Als ik Heleen was, had ik waarschijnlijk al een halve strip achter mijn kiezen binnen het eerste uur. Hoe eerder het etmaal aan me voorbij was getrokken, hoe liever ik het had.

Nog steeds zit ik aan het beeldscherm vastgelijmd. Heleen vertelt dat er kanalen worden opengezet die haar vatbaar maken voor een psychose als ze schrijft. Ik houd mijn bipolaire hart vast. Anderzijds is het gunstig. Iedereen weet dat gekte en creativiteit hand in hand gaan. Ik probeer hier mijn voordeel mee te doen. Stiekem hoop ik dat heel Nederland meekijkt en dat het oppervlakkige vooroordeel van de lellebel die strandliteratuur schrijft, voor altijd wordt meegenomen door de golvende schuimkoppen van de Portugese zee.

‘Papa zei dat het was alsof hij naar jou keek, toen Heleen op tv was’.

Het is me al eens vaker opgevallen dat mijn moeder over Heleen van Royen praat alsof ze een goede vriendin van de familie is. Het fanschap van Heleen is blijkbaar ook erfelijk bepaald. Mijn moeder draait haar hand niet om voor de boeken van de schrijfster. Ook voor die seksscènes deinst deze vrouw van de wereld niet terug. De mannentester las ze in één – tja – ruk uit.

‘Dat is een mooi compliment mam’, zeg ik.

Vertwijfeld leg ik de telefoon later neer. Mocht Wilfried de Jong ooit 24 uur met Carice de Wildt willen doorbrengen, dan zal ik daar nog eens een nachtje over slapen. Mét benzo’s natuurlijk.

Want dan draait Carice wel door. Vierentwintig uur lang.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.