De STEM(ming) van Carice

Chocolanodig

Eigenlijk was ik er nooit zo van. Vriendschappen sluiten met anderen uit de bipolaire samenleving. Ik wil niet altijd over pillen, psychiaters en therapieën praten. Niet continu bezig zijn met mijn ziekte. Ook eens normaal doen. Desnoods iets saais ondernemen. Een hypotheek afsluiten en daar over praten met de buren. Zoiets. Ik merkte echter, dat ik best leuke mensen tegenkwam die dezelfde onhebbelijkheid hebben als ik. Met sommigen mail ik af en toe. Anderen zie ik in het echt. We drinken dan koffie of muntthee en eten chocolaatjes. Want dat doen ze. Vriendinnen eten je chocolaatjes op. Maar ik heb ze zo nodig. Chocolanodig.

Met één bipolaire vriendin is het anders. Ik ken haar al uit het ongediagnosticeerde tijdperk. We studeerden aan de universiteit en ik was toen al geïmponeerd door haar indrukwekkende bos oranje haar. Ze was toen allang vegetariër, had een algemene ontwikkeling ver boven het gemiddelde en zei tijdens colleges intelligente dingen. We verloren elkaar uit het oog en vonden elkaar virtueel terug. Op Hyves. We ontdekten eenzelfde passie. Hardlopen. We probeerden een afspraak te maken en dat mislukte. Vriendin voelde zich niet goed en trok zich even terug. Ik begreep dat.

Niet veel later had ik mijn stempel bemachtigd. Ik was bipolair, type I. Omdat ik zeker wist dat mijn wereld in elkaar zou klappen als ik hier transparant over was, bleef ik mijn ding doen en hield mijn ziekte angstvallig verborgen. Niemand zou me begrijpen. Dat wist ik zeker. Daarom hield ik het stigma in stand en mijn mond dicht.

Toch vertelde ik het haar. Ik had Vriendin al een tijdje niet gezien, maar wist zeker dat mijn grootse geheim bij haar in goede handen zou zijn.

‘Ik herken veel in wat je vertelt, weet je dat?’, vroeg ze terwijl we door het park renden.

Ik wist het niet en had niets door.

Niet veel later wist ik het wel.

Bipolair nummer II.

Afgelopen week kwam Vriendin op de thee. Ze nam bloemen mee en vertelde over de intake voor haar nieuwe therapie. Alsof ik aan haar vastgeplakt zat, luisterde ik.

Vriendin wordt, naast haar bipolariteit, beticht van een eetstoornis.

Ze pakt het laatste stukje pure chocola terwijl ze zucht. Chocola is inherent aan moeilijke gesprekken.

Ze vertelt over de groepsdynamica waar de geestdrift vanaf spat en over de therapeuten, die af en toe boter op hun hoofd hebben. Het wordt Vriendin verboden haar eigen lunch mee te nemen en ze moet voor het eerst in 27 jaar haar brood met boter besmeren. Vriendin ontbijt te gezond met yoghurt met muesli en is verplicht 48+ kaas te eten, net zoals de andere patiënten.

Vriendin is toch maar even met haar neus in de boter gevallen, met zulke betuttelende, dan wel zeer betrokken hulpverleners. En nee, ze zit niet eens in een centrum voor eetstoornissen.

Maar hopen dat het in de loop van de therapie wat beter botert tussen Vriendin en de professionals.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.