De STEM(ming) van Carice

De een-na-laatste dag

Op de een-na-laatste dag van het nieuwe jaar sprak ik af met mijn allerbeste vriendin. Daar bestaan natuurlijk gradaties in, in vriendschappen. In de eerste categorie zijn het de Vriendinnen waarmee je af en toe afspreekt. Leuke vrouwen die je dierbaar zijn en waarmee je kunt lachen. Je vertelt ze wat je bezig houdt. Je gaat met ze stappen en dat is vaak gezellig. In de tweede rubriek zijn er Beste Vriendinnen. Die ken je vaak al jaren. Je kent het gezin waaruit ze komen en je kwam al bij die beste vriendin over de vloer toen je twaalf was. Tot slot zijn er de Allerbeste Vriendinnen. Daarvan heb je er één. Soms twee. Het is nogal hip als die beste vriendin een homo is. Ooit had ik zo’n contact, maar dat heeft zich niet verder ontwikkeld dan tot een fijne studiegenoot. Met allerbeste vriendinnen praat je over alles wat je bezighoudt. Over je relatie, de perikelen binnen je familie en je onzekerheden. Met deze vriendinnen kun je gezellig eten, stappen, shoppen en naar de sauna. Je spreekt zelfs wel eens met ze af samen met je partner. Haar vriend of man is er dan eventueel ook bij. Deze allerbeste vrienden zijn zelf stabiel en hebben je episodes meegemaakt. Die weten wanneer je ogen niet goed staan, wanneer je hysterisch klinkt aan de telefoon en wanneer je zegt dat het ‘goehoed’ gaat, terwijl je bedoelt dat je je onwijs klote voelt en liever vandaag dan morgen van een dak springt. Deze allerbeste vriendinnen kunnen in het dagelijks leven ook een zus zijn, maar dat komt weinig voor.
En dan bestaan er natuurlijk nog collega’s waarmee je het goed kunt vinden, leuke contacten via de sociale media, vriendelijke buren en kroegmaatjes. Je zou hen het afvoerputje van je verbinding met de wereld kunnen noemen. De opvulling van je agenda en het overgebleven hoekje van je woonkamer als je een keer een echt groot feest geeft.

Op de een een-na-laatste dag van het oude jaar, sprak ik af met mijn allerbeste vriendin. De vriendin die altijd heel verstandig is, maar waarmee je ook kunt lachen. Maar vandaag was ze voor haar doen nogal hysterisch, want ze wilde perse nieuwe laarzen. Omdat mijn shopverbod voorbij was, had ik de hele week al de tijd gehad me te oriënteren in de stad. Ik wist waar we moesten zijn om haar laarzen te kopen. Gelukkig wilde ze eerst nog wel even koffie drinken om een shopplan door te spreken. Ik had met mezelf afgesproken dat ik vandaag Echt Niks Meer ging kopen. Het was mooi geweest. De hele eindejaarsuitkering was alweer in handen van de economie van Utrecht en ik kon de komende maand weer elke dag iets nieuws aan. Mijn allerbeste vriendin kon de verleidingen van de schreeuwende sale gelukkig ook niet weerstaan. Uiteindelijk had ik stiekem toch twee nieuwe spijkerbroeken, een leuk rokje, een ultrahippe riem en een prachtige sjaal. Mijn allerbeste vriendin had een heel leuk jurkje en een mooi shirt. Het paar van haar dromen had ze nog niet gevonden. Ze waren het allemaal net niet. Om vier uur hadden we nog steeds geen laarzen voor mijn allerbeste vriendin.

We besloten nog in 1 winkel te kijken.
‘Shit Carice’, klaagde ze even later omringd door drie paar laarzen. ‘Ik kan niet kiezen’.
‘Soms is het beter om dat niet te doen’, zei ik terwijl ik op een aantrekkelijk bord las: Drie halen! Twee betalen!
Dat zei ik. Carice de Wildt die dit jaar Koosje schreef. Over keuzes maken en bipolariteit. Mijn allerbeste vriendin is niet bipolair. Wel wat hypomaan misschien, op de een-na-laatste dag van 2010. Ze liep rondjes met de verschillende laarzen in haar handen. Keek bedenkelijk. Belde met haar lief.

‘Neem ze toch alledrie’, zei ik. ‘Wat kan jou het schelen. Doe het toch’.
‘Ik doe het’, zei ze na drie kwartier. Kordaat stapte ze naar de kassa.
In mijn hart juichte ik. Mijn allerbeste vriendin kocht op de een-na-laatste dag van 2010 drie paar laarzen.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.