De STEM(ming) van Carice

De rotte kers op de gratis HEMA-taart

´Je klinkt een beetje bozig´, zegt mijn psychiater.
´Dat ben ik ook´, zeg ik kwaad. ´Ik voel me niet begrepen, niet gehoord en serieus genomen´.
Bits staar ik langs haar heen naar buiten. Ik kijk uit op betonblokken en muren. Dan grijns ik zelfs even om de tragische symboliek. Ik loop met mijn hoofd tegen de muren van de GGZ. Keihard. En geen hond die verband bij zich heeft.

Mijn psychiater kan er ook heus niets aan doen dat er zoveel bezuinigd wordt. Ze glimlacht zelfs heel even als ik het benoem. Dat neemt niet weg dat ik voor mijn gevoel nergens terecht kan. Ik heb drie maanden moeten wachten op een afspraak bij mijn psych. ´Dan ga je toch naar je SPV?’, oppert ze. Ik ben dol op mijn SPV. Echt waar. Maar ik heb liever eens in de twee maanden een gesprek van een uur waar ik rust voel, dan elke week een gehaast kwartiertje. Ik raak er opgefokt van. Vervolgens krijgt mijn psychiater van mij de volle laag.

Als ik naar huis fiets, voel ik me meteen schuldig. Zij kan er ook niets aan doen. Zij doet ook haar best om de hoofden van haar patiënten boven water te houden. Mijn psychiater is ook gewoon een vrouw met een gezin. ’s Avonds komt ze kapot thuis van een volgestampte dag met overleggen en kansloze patiënten en dan krijgt ze van haar laatste patiënt van de dag ook nog even een grote mond. Het toetje. De rotte kers op de gratis HEMA-taart.

De hele week had ik me al gejaagd gevoeld en ik wreef mijn psychiater al subtiel in dat ik daar niets aan ging doen. Dat zou ze leren. Contragedrag? Your ass. De puber in mij werd aangeboord en ik nam al zeker een week mijn pillen slordig in. Ik ging belachelijk laat naar bed, voerde drukke telefoongesprekken voor het slapen gaan en nam teveel opdrachten aan. En die nacht lag ik wakker en dacht ik aan mijn psychiater. Dit had ze niet verdiend.

’s Ochtends vroeg mailde ik haar. Nog voor het krieken van de dag schreef ik dat ik spijt had. Zij kon er ook niks aan doen dat er bezuinigd werd. Dat er nog maar een kwartiertje voor Carice de Wildt was bij de SPV’er. Toen ik mailde dat de SPV’er haar tijd beter kon besteden aan mensen waarmee het veel beroerder ging dan met mij, voelde ik mijn ogen branden. Ik heb een huis, een man en een baan. Het kan altijd slechter. Ik dacht aan de patiënten die tussen de wal en het schip rechtstreeks het ijskoude water in donderen en voelde dezelfde boosheid als de dag ervoor.
Dit keer op mezelf. Alsjeblieft Carice. Zeur niet zo! Ik veegde mijn tranen weg en drukte de mail naar mijn psychiater.

Vanaf nu zou ik mijn pillen weer consequent innemen. Voor altijd.
Waarschijnlijk wel.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.