De STEM(ming) van Carice

De schijf van DSM vijf

Nog even en het is weer zover. Er wordt binnenskamers al volop gediscussieerd en de opiniepagina´s in de landelijke bladen staan er vol mee. De DSM V, het grote handboek voor psychiaters, moet in 2013 verschijnen. Er zijn nieuwe kinderziektes in de maak, het autistische spectrum wordt bij elkaar geveegd en de persoonlijkheidsstoornissen worden minder complex ingedeeld.

Natuurlijk gaat hier heel wat denkwerk aan vooraf. We hebben het wel over de bijbel van de psychiatrie. Uniformiteit is een groot goed en het is zinvol dat alle psychiaters met dezelfde tong spreken. Daarnaast lijkt de psychiatrie er in 2013 veel eenvoudiger uit te gaan zien. Van de tien persoonlijkheidsstoornissen houden we er nog maar 5 over. Het leven is immers al ingewikkeld genoeg met zo´n etiket op je hoofd. Maar gelukkig komen er ook nieuwe stoornissen bij en je wordt ook sneller gediagnosticeerd. Het is makkelijker om psychotisch te raken en een eetstoornis hebben we bijna allemaal. Zoek maar iets uit van de Schijf van de DSM 5.

Toch heerst er ook onrust onder de mensen. Wat gebeurt er met mijn diagnose? Kan ik nog met goed fatsoen als Bipolair door het leven of krijg ik er een etiketje bij? Hoe wordt een milde depressie gedefinieerd? Geregeld hoor ik mensen roepen dat iedereen tegenwoordig wel wat heeft. Dat elk kind ADHD heeft of vanaf 2013 DMDD (Disruptive Mood Dysregulation Disorder). ADHD, PDD-NOS en ASS hebben er dan een gek zusje bij. DMDD wordt een 'nieuw monster', gelooft de befaamde Amerikaanse psychiater Allen Frances. Een stoornis met allerlei nietszeggende criteria, waarmee jonge kinderen aan de pillen geholpen kunnen worden.

Maar is dat eigenlijk wel zo? Zijn de criteria vaag genoeg om psychiaters ervan te betichten dat ze maar wat doen? In de praktijk is het wel zo dat ouders niet ‘voor de leuk’ naar de psychiater stappen. Ze zitten met hun handen in het haar. Op school gaat het niet goed, het kind is ongelukkig. En dan roepen wij dat die bezorgde ouders zich aanstellen en hun kind zomaar vol stoppen met pillen. En een arts moet toch wat met de tranen en de woedeaanvallen van dit kind.

Maar hoe moet dat nu met de bipolaire stoornis? Volgens de laatste berichten die ik las, blijft die gewoon bestaan. Er worden misschien wat subtypes bijbedacht, wat ingewikkeldheden toegevoegd misschien… maar verder houdt mijn stoornis zijn bestaansrecht. Gelukkig heb ik nog nooit last gehad van milde depressies of kleine hypomane buien. Ik ben een echte DieHard.
Opgelucht haal ik adem.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.