De STEM(ming) van Carice

De SPV-er die geen tijd had

De afgelopen keren dat ik mijn SPV-er sprak, verliet ik de spreekkamer met een vervelend gevoel. Het oorspronkelijke idee dat je je door een gesprek prettiger en opgeluchter zou moeten voelen, was naar mijn idee niet helemaal gelukt. Ik vond haar gehaast, ze keek voortdurend op de klok en daardoor kreeg ik niet echt het gevoel om rustig te kunnen vertellen hoe de afgelopen weken waren geweest. Alsof ik mijn boodschappenlijstje checkte, somde ik de gebeurtenissen in mijn leven op. Met slapen ging het redelijk, er is binnenkort een familieweekend en ik ben niet zo van de familieweekenden en cognitieve gedragstherapie helpt voor kleine dagelijkse irritaties, maar ik krijg er mijn grote wensen en verlangens niet mee om zeep. O ja. Prima hoor. Nou. Snel even een nieuwe afspraak. Volgende week dan maar?

Ik ben tevreden over de hulp die ik bij mijn GGZ-instelling krijg. Hulpverleners komen hun afspraken na, er is tijd op het moment dat er crisis is en er wordt preventief gewerkt. Ik mag naar een psycholoog als we het idee hebben dat ik daar iets aan heb en als ik pillen bestel liggen ze diezelfde middag voor me klaar bij de apotheek. Met Carice gaat het verder allemaal wel prima. Ze schrijft hier en daar een columpje, gaat netjes naar haar werk en decompenseert niet. Het kan altijd erger. Saaier niet.

Ik zou met mijn SPV-er willen bespreken dat ik er wel eens aan denk om met mijn medicatie te stoppen. Ik zou willen weten hoe het voelt om zonder hulpmiddelen te leven en er is niets dat me daarin weerhoudt. Ik wilde het haar laatst uitleggen, maar voelde dat ze me niet begreep. Eigenlijk had ze gewoon geen tijd om erop door te gaan. Als ik dan perse wilde stoppen, moest het in overleg. Ik schoof mijn stoel aan.

Het weekend vergat ik op zaterdag mijn pillen. Dat kan natuurlijk een keer gebeuren. Misschien zou ik ze op zondag wel weer per ongeluk vergeten. Maar toen sneed ik het onderwerp bij mijn lief aan, terwijl hij voetbal keek.

‘Ik wil nog iets kleins overleggen’.
Hij mumde.
‘Zal ik stoppen met mijn pillen? Het gaat nu best goed’.
Hij knoeide met zijn tomatensoep terwijl hij naar het scherm bleef kijken.
‘Waarom? Het gaat toch best goed?’
‘Ik wil het gewoon niet meer. Misschien gaat het wel net zo goed zonder’.
‘Het lijkt me een slecht idee’.
‘Ik wou eigenlijk stiekem stoppen’.
‘Het is maar goed dat je dat niet doet’.

Op zondagavond nam ik ze voor hem.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.