De STEM(ming) van Carice

De verkeerde kleur jam

Alles kwam anders binnen.
Ik vroeg me af waarom mijn lief het slaapkamerraam had open gezet. Het leek alsof de stadsbus rondjes door ons huis reed. Ik rukte het gordijn open. Het raam zat potdicht. Tijdens het hardlopen deinsde ik terug van elke schaduw. Als ik met de auto door de stad reed, schrok ik van elke fietser, voetganger of vrachtwagen. Ik was bang om op de singel een fietser te scheppen of een oma dood te rijden. Zelfs mijn smaak was veranderd. Ik gruwelde van Vifit Limoen, terwijl ik dat geregeld drink tijdens de lunch en het dan heerlijk fris vind. Ik had honger, maar geen idee wat ik moest eten. Het moest in elk geval iets zijn dat niet teveel moeite kostte. Een kiwi was teveel gedoe. Een appel te hard, een peer te zacht en een sinaasappel wilde ik niet pellen. Een banaan was het minst slechte alternatief. Ik moest van mezelf naar buiten. Al was het een wandelingetje. Een ommetje door de buurt.
Alles kwam anders binnen.
Ik schrok van een onverzorgde vrouw die met een onverzorgd kindje een broodje at. Ik voelde mijn tranen al branden als ik bedacht dat die onverzorgde vrouw met het onverzorgde kindje door de stad zwierf. Ik ging weer naar binnen en nam me voor deuren en gordijnen voorgoed dicht te doen.

Als ik me niet goed voelde, hoefden we echt niet perse het weekend weg te gaan. Het was belangrijk dat ik aangaf wat ik wilde. Dat zei mijn vriendin allemaal. Ik zou kunnen denken dat ze geen weekend met me weg wilde. Dat ze er onderuit probeerde te komen. Maar daarvoor zat de Cognitieve Gedragstherapie te vers in mijn geheugen. Ik kon alleen niet kiezen. Alleen al mijn tas inpakken leek een onmogelijke klus.

Het onmogelijke bleek te lukken. Ik pakte een tas en deed er spullen in. Mijn toilettas ging mee en ik stopte er nog wat kleding bij. Er ging nog een boek in, mijn dagelijkse pillen en een paar slippers. Hier moest ik het weekend mee doorkomen. Mijn vriendin stuurde een bericht dat ze bijna op het Centraal Station was. Ik riep: ‘O nee! Dat ga ik nooit redden!’. Mijn lief bracht me.

De dagen in de andere stad voelden als vluchten. Ik hoefde niets. Het vriendelijke echtpaar van de Bed and Breakfast, maakte ons ontbijt. We kregen harde en zachte broodjes, jus d ’Orange, rode jam en nog een heleboel. Ze vertelden ons waar we de leukste kroegen konden vinden. Mijn vriendin maakte de praatjes terwijl ik vriendelijk knikte en koffie dronk. Ik hoopte dat mijn grafstemming niet op het vriendelijke echtpaar oversloeg. Verder maakte ik geen ingewikkelde keuzes en keek nauwelijks op mijn telefoon. We aten sushi, kochten nieuwe jurkjes en dronken latte macchiato waar we troost bij vonden. Dat was goed. Zij was oké en ik was er.
Mijn sprankelende zelf was deze periode vrij. Ik kwam mezelf vast weer in een andere episode tegen.

Op de laatste dag pakten we onze spullen. We gaven het vriendelijke echtpaar een hand en bedankten ze voor de gastvrijheid terwijl we er gewoon voor hadden moeten betalen.
‘Bedankt voor de vrolijkheid in huis’, zei de mannelijke helft van het vriendelijke echtpaar.
Mijn neutrale blik maakte plaats voor een verbaasde.
‘Het was gezellig om jullie over de vloer te hebben. En er was geen gezeur over de verkeerde kleur jam of wat dan ook’, zei hij hartelijk.
Ik was nog nooit als ‘vrolijkheid’ betiteld in een depressie.

Ik lachte, maakte nog een vriendelijk praatje en vertrok naar het station.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.