De STEM(ming) van Carice

#Debatbipo

Op 17 februari was er een debat. De Rode Hoed in Amsterdam was afgehuurd voor een mooie dialoog tussen huisartsen, psychiaters, cliëntenorganisaties, het onderwijs en de bipolair zelf. Voor de gelegenheid had ik mijn lief meegenomen, die in zulke situaties ‘betrokkene’ wordt genoemd.

Inmiddels ben ik al behoorlijk bekend aan de bipolaire top. Ik zou mezelf bijna een BBN’er kunnen noemen. Een Bipolaire, Bekende Nederlander. Bovendien ken ik de hoofdrolspeelster die een tijdje terug te zien was in NCRV Dokument. Jeanne Bisschop was als spreekster ingehuurd en had voor mij een kaart geregeld. Trots liep ik de Rode Hoed binnen, waar ik een praatje maakte met dezen en genen. Intussen wachtte mijn betrokkene in de rij tot hij een kaartje mocht kopen.

Jonge bipolairen zijn hip. We trekken in elk geval volle zalen. Er werd niemand meer toegelaten in de Rode Hoed. Ik trok ik mijn Blackberry om onder mijn twitternaam @kooznaampje de wereld te vertellen over dit debat. Ik gebruikte de hashtag #debatbipo.

Er werd toch zeker vijftien minuten van de debattijd besteed om te spuien over huisartsen. Die doktoren van tegenwoordig kunnen niet eens meer een depressie van een fatsoenlijke bipolaire stoornis onderscheiden. Ze kennen niet alle vragenlijsten, geven ons af en toe anti-depressiva waardoor we in een manie raken en er wordt tijdens de studie van onze huisarts echt veel te weinig tijd besteed aan bipolariteit.
‘Er zijn toch ook nog andere ziektes’, sputterde mijn betrokkene. ‘De huisarts kan toch niet alles weten?’
‘Tsssk!’, deed ik en ik twitterde verder.

Natuurlijk kwam onze medicatie ook ter sprake. Psychiaters van nu doen er nogal lang over om te ontdekken waar ‘wij het goed op doen’. Er bestaan geen wondermiddelen. Voor niemand.
‘Nou…’, probeerde ik. Ik had willen zeggen dat ik inmiddels wel de wonderpil heb gevonden. Ik durf te zeggen dat ik er na een lange, eigenwijze weg achterkwam dat ik het goed doe op bepaalde pillen. Misschien was ik anders wel dood.

Jammer genoeg kreeg ik geen spreektijd. Daarom twitterde ik. Op het moment dat de discussie startte over ‘wat vertel je op je werk’ en ‘hoe ga je daarmee om’, wilde ik van mijn stoel af springen. Ik stak mijn hand op en wipte ongeduldig op en neer.
Ik besloot gewoon te luisteren. Iemand vertelde dat je eerlijk moet zijn. Vertel tijdens je sollicitatie meteen dat je bipolair bent. Dan kan iedereen daar rekening mee houden. Iemand die zie dat je daar voorzichtig mee om moet gaan, werd door iemand anders afgestraft. ‘We willen onze kinderen leren dat ze open moeten zijn’.

Het debat was voorbij. Ik pakte mijn jas en liep met mijn betrokkene naar de uitgang. We besloten meteen de trein te nemen.
Ik baalde. Ik had zo graag willen vertellen dat we onze kinderen ook moeten leren dat de wereld niet alleen om hen draait. Dat we er niet vanuit mogen gaan dat iedereen begrip heeft voor onze situatie. Dat je best wat voorzichtigheid in acht mag nemen en dat ‘eerlijk’ zijn niet altijd handig is. Dat je per situatie moet bekijken of het relevant is om te vertellen dat je bipolair bent. Dat je soms geluk hebt, omdat je een baas hebt die ermee om wil gaan. Soms heb je pech en word je keihard op je ziekte afgerekend.
Shit happens.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.