De STEM(ming) van Carice

Depressie op de fiets

‘Kennen jullie meneer Die en Die?’ Mijn collega heeft hetzelfde gezicht als toen hij vertelde dat het zoontje van een collega was overleden.
‘Hoezo?’, schrik ik. ‘Wat is er?’
Een andere collega zegt dat hij hem alleen kent van een multidisciplinair overleg. Ik ken hem alleen van papier. Ik zag zijn naam wel eens staan in belangrijke mails.
‘Je weet wel’, gaat Collega door om de spanning op te drijven. ‘Hij had kort haar en kwam hier altijd op de fiets. Hij was hartstikke sportief.’
‘Wat is er gebeurd?’, herhaal ik.
‘Hij heeft afgelopen weekend zelfmoord gepleegd. Ik kreeg net een mail. Zal ik jullie de kaart ook doorsturen?’
‘Maar wat had hij dan?’, vraagt Collega die hem alleen kent van een multidisciplinair overleg.
‘Nou ja’, zegt de Collega die de boodschap bracht. ‘Niks. Hij was hartstikke gezond. Hij mankeerde fysiek niks. Hij kwam hier altijd op de fiets. En dat was best een eind hoor. Dat kan ik je vertellen’.
‘Nou ja, niks’, zeg ik. ‘Ik geloof niet dat je niks hebt als je ineens zelfmoord pleegt’.
‘Fysiek was hij sterk. Hij was nog maar vierenveertig’, gaat de Boodschapper door. ‘Hij zag er goed uit. Hij was getrouwd. Op de rouwkaart staan een paar hele mooie woorden’.
De Boodschapper zucht even en leest voor uit zijn hoofd.
‘Als je je afvraagt waarom? Om alles. Kon je er iets aan doen? Niets’.

Er staat kippenvel op mijn armen. Op de achtergrond hoor ik het drukke getetter van kleine klapeksters op de brandtrap. De zon schijnt op mijn beeldscherm. In het kantoor hangt een verzengende hitte, ondanks het geloei van de airco. Fysiek lijkt er met die airco niets aan de hand.
‘Ik snap het gewoon niet’, zegt de boodschapper. ‘Wat er dan in iemand omgaat hé. Ongelooflijk’.
Andere collega’s komen er bij staan. De grafstemming verspreidt zich als suiker in een hete kop thee.
‘Niet te bevatten’, zegt een andere collega. ‘Hij zag er zo jong en vitaal uit. Zo sterk. Hij mankeerde helemaal niets’.

Mijn collega’s hebben allemaal Koosje gelezen. Daarin heb ik geprobeerd te beschrijven dat een depressie niet altijd op iemands voorhoofd getatoeëerd staat. Al ben je van binnen radeloos, eenzaam en intens verdrietig. Niemand ziet je pijn en jouw afschuw voor het leven. Ook al schijnt de zon, heb je een prachtige fiets en een afgetraind lichaam. Je wilt je niet meer bewegen in dit leven.
Koosje wordt binnenkort 1 jaar. Ik hoop dat wij nog wel veel kunnen doen om het begrip te vergroten in de omgeving van iemand met een ziekte die je niet meteen ziet. Ook al ben je fysiek een ijzerstek mens. Pijn kan soms onzichtbaar sluimerend en levensgevaarlijk zijn.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.