De STEM(ming) van Carice

Dit soort mensen

‘Heb je Isa Hoes bij De Wereld Draait Door gezien?’, twittert iemand. ‘Wat een sterke vrouw!’
Inderdaad. Deze vier woorden zijn een kernachtige samenvatting van wat ik dacht toen ik haar zag op tv. Een korte schets van wat ik voelde toen ik haar column las waarin ze schreef dat het leven lichter werd na de dood van haar man. Ze heeft verdriet. Toch is zijn overlijden het einde van een lange, zware weg.

Ik lees de column eerst vluchtig. Ik prik de pagina op mijn prikbord en kijk. Er staat een foto bij van haar, Isa. Ingezoomd op haar gezicht. Op de andere foto staan zij en hun kinderen. Het jonge meisje lacht. Isa kijkt naar haar zoon die als twee druppels water op zijn vader lijkt.
Isa schrijft dat het goed is zo. Ze heeft twintig jaar mogen doorbrengen met haar bijzondere man. Maar zowel de depressies als de manieën waren een hel.

In een interview vertelde Antonie ooit dat hij van Isa een knop moest omzetten. ‘Ik kan die knop niet vinden’, lachte hij terwijl zijn ogen niet meededen.

Ik begrijp wat hij bedoelde. Heel lang heb ik het ook geprobeerd. Ik vond geen knop waarmee ik mijn depressie uitschakelde. Ik vond wel een ziekmakende gedachte die mijn herstel saboteerde.
‘Als je maar hard genoeg je best doet, word je wel beter’.

Ik deed mijn best en vocht keihard tegen de depressie en de duivelse hersenspinsels die daaraan verwant waren. Therapie en een klein handjevol pillen zorgden ervoor dat ik bleef bestaan.

Ik lees de column van Isa nog een keer. Ik denk dat ik haar begreep. Het leven met een bipolaire partner is moeilijk. Onvoorspelbaar. Als partner schommel je voorzichtig mee met de grillen van je lief. Af en toe geef je tegengas. Soms werkt dat. Vaker niet. Er zijn momenten dat je het niet meer ziet zitten. Het is razendsnel dweilen met de kraan open. Op andere momenten wil je je lief nooit meer missen. Je partner is zo bijzonder. Zo niet doorsnee. Zo geweldig en zo creatief. Je aanbidt je lief.

‘Wat vind jij daar eigenlijk van?’, vraag ik later angstig aan mijn lief. ‘Denk jij ook dat je het leven lichter ervaart als ik dood ben?’
Hij zwijgt en leest de column.
‘Eerlijk zeggen’, zeg ik.
‘Ik ben gelukkig zoals het is’, zegt hij.
‘Maar jij vindt het toch ook moeilijk?’, dring ik aan. ‘Het is toch lastig om met ons soort mensen samen te leven?’
‘Ik ben gelukkig zoals het is’, zegt hij nog een keer. ‘Ik zou niet weten wat ik mis’.

Isa is een onverslijtbaar sterke vrouw. Mijn lief is een kanjer. Een topper. Een fantastische man.
We moeten ze koesteren. Dit soort mensen is voor ons van levensbelang.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.