De STEM(ming) van Carice

Diva

Als een diva sta ik in de deuropening van een kunstzinnig restaurant. Ik kijk in de lens. Houd mijn hoofd wat hoger als de fotograaf daar om vraagt. Een styliste trekt aan mijn rokje. De visagiste haalt een lok haar uit mijn gezicht. Er staan mensen achter de fotograaf. Ze durven niet naar binnen.
‘Ga maar hoor’, zegt de visagiste. Ik ga opzij en laat de passanten voorbij gaan. Ze haasten zich.
Voor mij.

Ik hou er zo van. Fotoshoots. Het liefst met een styliste en een visagist erbij. Ik hoef me ’s ochtends niet op te maken en niet te bedenken ‘wat ik aan moet’. Zonder gemorrel trek ik aan wat me wordt voorgehouden. Ik stap in knalroze broeken van Victor en Rolf. Probeer elegant op de torens van Michael Kors te lopen. Ik laat de visagist mijn gezicht poederen en denk even aan niets. Zo’n shoot werkt mindfull. Waarschijnlijk ook geestdodend uiteindelijk. Maar voor zo’n moment is het heel oké.
‘Mooi?’, vraagt de visagiste dan vriendelijk.
‘Schitterend’, is mijn antwoord altijd.
Zij doet het beter dan ik.

Natuurlijk vind ik het veel belangrijker dat een interview goed in het blad staat. Dat de journalist heeft opgeschreven wat ik heb verteld. Dat het geen pronkzuchtig verhaal over bipolariteit wordt. Dat het een eerlijk en herkenbaar verhaal is voor iedereen met een bipolaire stoornis. Dat ik een mail krijg van een meisje dat schrijft dat ze zichzelf herkent in mijn pieken en dalen. Dat ze hulp gaat zoeken en Koosje gaat lezen. Dat vind ik belangrijker dan wiebelen op hakken van Michael Kors.

Ik doe keurig wat er van me gevraagd wordt.
Ik kijk serieus als het moet.
Ik lach bescheiden.
Ik doe alsof ik écht lach.
Ik kijk naar buiten.
Ik houd mijn hoofd scheef.
Ik kijk verliefd, verbaasd of arrogant in de lens.
I love it.

Fotoshoots gaan voorbij. Eerst genieten we ervan en de volgende dag gaan we weer gewoon naar kantoor. Gewoon, normaal.

‘Hoe was je shoot?’, vraagt een collega.
‘Het was hysterisch!’, roep ik. ‘Zo leuk!’
‘Mag je die kleren dan ook houden?’
‘Tsssk’, zeg ik. ‘Natuurlijk niet. Dan heeft de styliste toch geen kleding meer’.
Een andere collega haalt zijn neus op.
‘Als je maar niet naast je schoenen gaat lopen, met al die aandacht voor je boek’.
‘Nee hoor’, zeg ik. ‘Naast mijn Michael Kors zeker’.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.