De STEM(ming) van Carice

Doe alsof je gek bent

‘Waarom heb jij een boek geschreven over bipolariteit?’, vraagt een collega. Ze bekijkt mijn boek Koosje kritisch. Draait het om van de dolgelukkige naar de diepbedroefde kant en legt het boek op tafel.
‘Waarom zou dat nou zijn?’, grinnikt een collega die niet gek is. Per toeval kwam hij ooit achter mijn bipolariteit. Ik dwong hem zijn mond te houden. Hij luisterde.
‘Gewoon’, zeg ik alsof het de normaalste zaak van de wereld is. ‘Ik heb dat’.
‘Ach’, zegt mijn geschrokken collega moederlijk. ‘Kind toch. Ik wil jouw boek graag lezen’.

Tijdens de lunch komt ze naar me toe. We zitten samen in de kantine. Om ons heen is het rumoerig. Ze eet haar broodje met eiersalade. Frummelt aan een servet. Vertelt me dat het toch wel ‘heel wat’ is, wat ik heb geschreven. Een heel boek over bipolariteit, dat grotendeels autobiografisch is.
Ik knik.
‘Mensen doen daar toch moeilijk over hè’, zegt ze dan.

Om me heen hoor ik collega’s praten over doodnormale dingen. Over fietstochten in het weekend, met het hele gezin. Over de bezuinigingen bij de overheid. Over iemand die iets aan zijn hart heeft en dat er bloemen gestuurd moeten worden.
‘Ik heb een zwangerschapspsychose gehad’, zegt ze dan. ‘Vijftien jaar geleden’.

‘Wat zeg je!’, schrik ik alsof ze iets geks zegt.

Ze knikt. Bijna parmantig. Alsof er iets uit is dat nu vrij door de kantine kan dwarrelen. Alsof het niet erg is dat iemand het hoort.
‘Ik heb een zwangerschapspsychose gehad’, zegt ze nog een keer. ‘Een hele pittige. Ik praatte met schilderijen en zag allerlei dingen die er niet waren’.
‘O’, zeg ik.
Dan vertel ik dat ik niet in spiegels durf te kijken als het donker is. Altijd bang dat er iemand achter me staat. Of dat er ineens bloed uit de kraan komt in plaats van helder water.
Ze knikt. Ze herkent het allemaal.

We praten over onze gekte alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

‘Carice, kom je zo?’, roept een andere collega door de kantine.
‘Ach sorry’, doe ik. ‘Het is al half één geweest’. Ik sta snel op. ‘We hebben een meeting over de implementatie van de organisatieverandering’, excuseer ik me terwijl ik gehaast wegloop.

Koosje doorbrak het stilzwijgen in de lawaaierige kantine.
En wij? We deden alsof we gek waren en gingen gewoon weer aan het werk.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.