Het verhaal van Carice

De STEM(ming) van Carice

Een tevreden 2012

In het allereerst begin van 2011 wensten we elkaar allemaal een gelukkig en gezond nieuwjaar. We hadden een opgetuigde kerstboom in de woonkamer die we vervolgens nauwelijks zagen en vierden oud en nieuw met familie en een handvol vrienden. De mannen gooiden verveeld rotjes in de vuurkorf en de vrouwen kauwden op lauwe oliebollen. Midden in de nacht reden we terug naar huis. Mijn lief en ik. Misselijk van de oliebollen en de alcoholvrije champagne. Na een paar dagen ruimden we de kerstboom op, de lichtjes voor de ramen gingen weg en de meeste dennennaalden werden verwijderd uit het bankstel en van de vloer. Ik lapte de ramen van binnen en buiten en ruimde het kitscherige kerstkerkje op. Ik bekeek de kerstkaarten met fijne wensen nog een keer. Iedereen wenste ons een fijne tijd. Geluk, voorspoed en gezondheid voor het hele jaar. Sommige mensen maakten tegenwoordig zelfs nog goede voornemens. We wilden niet meer roken, zouden nooit meer zonder overleg met onze pillen stoppen en streefden stabiliteit en perfectie na in 2011. En elk jaar schieten we naast de gebruikelijke vuurpijlen de lucht in, schromelijk tekort. Ik sport nog steeds te weinig, verlummel teveel tijd aan Wordfeud en Whatsapp en houd nog steeds geen lifechart bij om mijn stemmingen in kaart te brengen.

Ik ben niet zo van de terugblik. Liever kijk ik vooruit. Hoop ik op een fijn 2012 waarin mijn stoutste wens in vervulling gaat. Heb ik weer zinloze verwachtingen van een rooskleurige toekomst. Een fijne vakantie voor de boeg. Een nieuwe baan waarin ik al mijn uitdagingen kwijt kan. Alweer een nieuwe column. Misschien ooit een Koosje deel II. Een verstandige presentatie voor medewerkers van de Geestelijke Gezondheidszorg. Enigszins gedeprimeerd vraag ik me af wat het de wereld oplevert als ik door blijf leven op de manier waarop ik het nu doe.

Woensdag heb ik een afspraak met mijn Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige. Ik kon er nog net even tussendoor gefrot worden, zo aan het einde van het jaar. Het frustreert me dat ik niet meer naar de hulpverleners kan kijken met gezonde afstand. Dat ik ze niet meer kan zien als bevlogen professionals die hun beroep uitoefenen. Door het gemorrel aan de wortels van de Geestelijke Gezondheidszorg zie ik alleen degenen die dapper overblijven. Het zijn mensen die hart hebben voor hun werk, door blijven ploeteren totdat ook zij moeten loslaten. Hulpverleners met een gezin en levensvragen en een cliënt die er op de woensdagochtend nog even tussendoor gefrot wordt. En alweer neem ik mezelf iets voor. 2012 wordt echt geen topjaar voor ons. Met een beetje geluk gaat het allemaal gewoon lekker zijn gangetje. Gewoon. Normaal. Maar dan wel me een heleboel ontzettend fijne momenten. Want laten we wel even realistisch blijven. Een jaar lang pieken, dat lukt de beste bipolair nog niet. Laten we voor deze keer eens gewoon tevreden zijn met alles.

Ik wens u een tevreden 2012!

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.