De STEM(ming) van Carice

Feestafwas

Met een tafel vol Koosjes en een fijne vriendin binnen handbereik, neem ik plaats op de stoel die er voor mij is neergezet. Ik krijg koffie en de eerste mensen druppelen binnen.
Ik ben op de landelijke dag van de VMDB. Iemand vroeg mij of ik daar wilde zitten met Koosje. Duhuh. Natuurlijk wil ik daar zitten met mijn boek. Ik nam mijn fijnst schrijvende pen mee en ging op pad.

‘Wat heb jij een mooi boek geschreven. Mijn zoon heeft ‘het’ en ik laat iedereen Koosje lezen. Mensen begrijpen hem nu beter’. De moeder van de bipolaire jongen maakt zich snel weer uit de voeten na haar bekentenis.
‘Heb jij nog steeds die vriend waar je over schrijft?’, vraagt een mevrouw die op mijn moeder lijkt. ‘Wat een schat zeg’. Ik glimlach terwijl ik denk.
Ben ik dan zo’n kreng?
‘Hoe lang heb je erover gedaan?’, wil iemand weten. Hij werpt een kritische blik op mijn Koosje. Nee, Koosje is inderdaad geen vuistdikke roman. Maar dat hoefde ook niet. Mensen moeten wel een beetje zin krijgen om het te lezen. Ik wilde ze niet afschrikken.

In de pauzes trekt Koosje alle aandacht. Ik signeer en laat mijn vriendin en uitgeefster de financiële afwikkeling doen. Daar ben ik niet zo van. Ik schrijf Take care in de boekjes. Ik krabbel op de eerste pagina dat bipolaire mensen niet saai zijn. Ze zijn bijzonder en daar mogen we trots op zijn. Spread the word! Psychiater Kupka sluit ook aan in de rij. Hij vraagt me of ik degene ben die een sapkuur durfde te doen tijdens het gebruik van lithium. Hij las het op mijn weblog.

Net voor de tweede pauze komt er een man naar mijn stand. Hij wiebelt van zijn ene voet op de andere terwijl hij praat.
‘Wat zou jij doen?’, vraagt hij me. ‘Mijn broer is bipolair. Zijn vrouw heeft hem verlaten omdat ze het maar onzin vindt, die diagnose’.
Ik onderdruk mijn eerste impuls, zoals ik heb geleerd in de loop der jaren. Ik wil roepen: ‘Wat zegt u NU?’ In plaats daarvan luister ik.
‘Ze is vertrokken nadat hij is opgenomen. Wat moet ik doen?’
‘Ik ben bang dat u niet zoveel kunt doen’, vind ik. ‘Het enige dat ik kan bedenken is dat er eens iemand met haar praat die haar kan uitleggen wat een psychiatrische stoornis in kan houden. Een psychiater bijvoorbeeld’.
‘Dat heb ik al geprobeerd’, zegt de man.
Het wordt weer druk aan de stand. Mensen willen een gesigneerd boek. Ik knik verontschuldigend naar de man. Ik wil iets voor hem doen.
De man steekt zijn hand op en lacht naar me.
‘Sterkte’, roep ik nog.

Als ik thuis kom, open ik mijn verlate verjaardagspost. Een grote envelop trekt mijn aandacht. Tot mijn grote genoegen trek ik er een doos chocola uit en een leuke kaart.
‘Ik hoop dat je grootste wens in vervulling gaat’, staat er in de binnenkant.
Met kippenvel op mijn armen besluit ik de feestafwas van de avond ervoor te laten staan. Eerst even genieten van de liefde. Verjaardagskaartjes, nieuwe boeken, verkochte Koosjes en chocola.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.