De STEM(ming) van Carice

Gestikt in een boterham met pindakaas

Ik besloot op tijd in bed te gaan liggen. Mijn gloednieuwe laptop nam ik mee onder mijn arm terwijl mijn katten vreugdesprongetjes maakten. Op avonden dat mijn lief dingen deed buiten de muren van onze nieuwbouwwoning, mochten zij van mij op het grote bed.

Ik poetste mijn tanden, nam drie pillen in die me staande houden in het leven en trok een pyjama aan. Ik ging in het grote bed zitten. Een kussen in mijn rug, mijn katten wild spinnend naast me. Ik startte mijn nieuwe laptop. Geluidloos kwam het startscherm op mijn nieuwe beeld. Tevreden drukte ik op de grote blauwe E. Ik wilde een documentaire gaan kijken. Even in het leven van iemand anders duiken. Lekker relaxt op de vrijdagavond.

Na even googelen ontmoette ik Wim Maljaars. Een schizofrene patiënt van 47 jaar die op een dag besloot te stoppen met zijn pillen. Hij kon zich niet meer concentreren op zijn Go-spelen en verwachtte zonder pillen beter te kunnen functioneren. Alerter en creatiever te zijn. In overleg met zijn psychiater bouwde hij zijn pillen af. ‘Dan probeer je het eerst natuurlijk even te rekken’, zei de psychiater van Wim Maljaars. ‘Dat was een traject van een jaar’.

‘Hufter!’, riep ik tegen mijn nieuwe laptop terwijl mijn katten schrokken. Dat rekken herkende ik als geen ander. Bijna anderhalf jaar heb ik besteed aan het afbouwen van mijn anti-psychoticum terwijl ik die 600 mg. die ik toen gebruikte, er binnen drie dagen ingepompt kreeg. Nogal opgefokt keek ik verder. Ik voelde me voor de gek en aan het lijntje gehouden.

Zelden zag ik zo’n mooie documentaire. Even heftig en aangrijpend als liefdevol. Zijn vrienden wilden Wim Maljaars levend houden met dit meesterwerk. De dramatiek van de opname, het verdriet van zijn naasten toen bleek dat Wim Maljaars door een boterham met pindakaas stikte in zijn isoleercel. Het verdriet van een vriendin die het initiatief had genomen voor deze opname. Zij wilde zijn leven redden.

‘Hoe is het?’, vroeg mijn lief toen hij in bed stapte. Hij rook naar concert. De combinatie van zweet, rook en bier. Heel mannelijk.
‘Gaat wel’, zei ik. Ik vertelde het verhaal van Wim Maljaars. Over zijn beslissing, de isoleercel en de boterham met pindakaas.
‘Goh’, zei mijn lief. ‘Dat was dus gewoon een ongeluk’.
‘Gewoon een ongeluk?’, riep ik buiten zinnen. ‘Ik vind dat er camera’s in die isoleer moeten hangen, zodat iedereen die daar in zit bewaakt wordt’.
‘Dat is toch niet realistisch schatje’, zei mijn lief.
‘Hufter’, zei ik.

Ik besloot hem de volgende dag verplicht naar de beslissing van Wim Maljaars te laten kijken.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.