De STEM(ming) van Carice

Gevoel en gedachten

‘Ik mag toch wel zeggen hoe ik me voel!’, zei een vriendje ooit boos tegen me.
Ik twijfelde. Natuurlijk moest ik hem de ruimte geven om te zeggen hoe hij zich voelde. Anders was ik een slechte vriendin en dat mocht ik niet zijn. Maar ik wilde niet dat hij vertelde dat hij twijfels had. Hij wist niet of hij me nog leuk genoeg vond. Zulke gevoelens hield hij maar lekker voor zich.

Op zondagavond kijk ik samen met mijn lief bijna een uur naar gevoelens en gedachten. Het gaat over vijf boeren die geen vrouw kunnen vinden. Dat geloof ik bij sommige boeren sneller dan bij de anderen. Een van hen is echt een lekker ding. Volgens mij zou hij tien vrouwen mee naar zijn hooiberg kunnen nemen als hij even in de kroeg stond. Één daarvan zou ik zijn. Dat zeg ik dan ook tegen mijn lief. ‘Lekker is dat’, mompelt hij dan.
‘Ik mag toch zeggen hoe ik me voel’, zeg ik terwijl ik van veilige afstand met de boer op tv flirt.

‘Probeer eens iets te beschrijven van je gevoel?’, vraagt de presentatrice met het ietwat kinderlijke mutsje op haar hoofd.
‘Tja’, zegt de boer. ‘Je kiest voor een leven dat in een stroomversnelling gaat, of voor een leven met iemand die nog vier jaar studeert’.
Dat is geen gevoel! Dat zijn gedachten.

Gedachten zijn bijvoorbeeld dat je denkt dat je leven voorbij is op je tweeëndertigste. Dat je dan echt gesetteld moet zijn omdat je er anders niet meer bij hoort. Gevoelens kunnen boos zijn, bang, blij of bedroefd. Dat wat je voelt, wordt vaak bepaald door je gedachten.

Laatst had ik er ineens zoveel last van. Van mijn gedachten. Op een bruiloft van een vriendin, zag ik dat de buik van een andere vriendin ineens zo gegroeid was. Er liepen mensen naar haar toe. Ze vroegen op zachte toon hoe het met haar ging. Ze zeiden dat ze zo mooi zwanger was. Mijn lief legde een arm om mijn middel. Hij voelde mijn gedachten. Ik maakte me los en verontschuldigde me. Ik moest even naar de wc.

Op de wc knipperde ik. Ik veegde met een stukje toiletpapier onder mijn ogen en fluisterde. ‘Hou je rustig. Het zijn je gedachten maar’.
Pijlsnel zette ik de giftige gedachten op een rijtje.
‘Ik wil dat ook en het is nog niet zo’. ‘Ik mag niet jaloers zijn’. ‘Misschien kan het bij ons wel nooit’.
Ik spoelde mijn niet helpende gedachten door de wc en dacht:
‘Ik ben jong, heb een geweldig vriendje en ben heel blij dat het met mijn vriendin zo goed gaat’.

Ik nam mijn nieuwe gedachten mee terug naar het feest.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.