Het verhaal van Carice
Het Zegel is niet bereikbaar, neem contact op met uw administrator

De STEM(ming) van Carice

Graaicultuur

‘Ben ik jouw mantelzorger?’, vraagt de man die ik zo lief heb. Mijn vriend waar ik in alle toestanden terecht kan. Mijn maatje. Mijn vent. Hij vraagt het echt. Ben Ik Jouw Mantelzorger. Iedere klemtoon komt binnen als een vuistslag op mijn neus.
En toch vraag ik hem om verduidelijking. Op luide toon.

‘What the fuck! Mantelzorger?’

Woest neem ik het aanrecht met een geel doekje af.
‘Nou ja. Gewoon. Als je deze definitie leest…’
Lief dreunt onverstoorbaar iets op uit een formulier van de gemeente.
‘Zorgt u uit liefde of vriendschap voor een familielid of dierbare die ziek of gehandicapt is? Bij mantelzorg is sprake van twee kenmerken. Onbetaalde intensieve en langdurige zorg voor een persoon en zorg vanwege een persoonlijke relatie met die persoon’.

Ik ben door zijn stomheid geslagen.

Lief gaat door terwijl hij relaxt op de bank zit.
‘Ik strijk, ik doe de was en ik rijd bijna altijd.’
Ik voel mijn liefde plaatsmaken voor boosheid.
‘Ik ga met je mee naar de psychiater als het moet, ik ben lief voor je als je niet kunt slapen en ik kook bijna elke dag.’
‘Maar ik ben altijd later thuis dan jij’, pruttel ik terwijl het afvoerputje het afwaswater wegslurpt.
‘Ik zorg elke dag voor je’, gaat Lief door met zijn mantelzorgrelaas.
‘Ik doe weer andere dingen voor jou’, zeg ik terwijl ik snel bedenk wat dat dan is.
‘Zoals?’, zegt Lief scherp.
‘Als ik geen sociale contacten meer zou hebben, kwam er hier nooit meer iemand’, zeg ik liefjes.

‘Dat is waar’, peinst Lief. Hij bladert nog steeds geïnteresseerd in de papieren van de gemeente.

Als ik de theedoeken in de wasmachine stop, bedenk ik dat er inderdaad driekwart van het huishouden neerkomt op mijn lief.
Intens tevreden zit ik daarom even later op de bank met een kop verse muntthee en een schaal chocolaatjes.

‘Toch ben ik wel benieuwd’, wil Lief dan weten. ‘Zou ik recht op subsidie hebben, denk je?”
Hij beschermt zijn hoofd voor een verwachte klap.
Ik schuif de chocolaatjes naar hem toe.
‘Graai daar maar uit’, zeg ik behulpzaam.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.