De STEM(ming) van Carice

Het alcoholduiveltje

Ze zegt het al jaren, mijn moeder. ‘Te is nooit goed. Alleen tevreden’.
‘En Tequila’, voegde ik er standaard aan toe. In gedachten nam ik er zout en een stukje citroen bij.

Een stapavond was voor mij niet compleet zonder sigaretten en Tequila. Giechelend met vriendinnen aan de bar. Klaar voor ons Tequilashotje. Vaak nam ik er één extra. En daarna nogéén. En die van de jongen die naast me stond nam ik dan ook nog even mee. Het stond er immers voor.
‘Ik ben jarig’, zei ik als er verbolgen gereageerd werd. Met een knipoog en een vriendelijke glimlach verdween ik weer tussen de dansende massa.
Als ik echt zo vaak jarig was geweest, had ik inmiddels in het bejaardentehuis gezeten. Met een glaasje jenever en een theelepeltje suiker.

Op het moment dat ik stopte met drinken, werden de stapavonden toch een beetje anders. De shotjes Tequila maakten plaats voor Rivella light of een spa rood. Ik danste er nog steeds prima op. Maar drie jaar na dato kwam het kleine alcoholduiveltje op mijn schouder zitten en knuffelde me.

Hysterisch leuk was het, afgelopen zaterdagavond. Mijn vriendinnen en ik waren er hartstikke klaar voor. Onverwacht kwam er een vreemde vriend mee die ook ongelooflijk leuk was. Bij binnenkomst flirtte ik er al flink op los met de uitsmijter. En dat met vier cola light achter mijn kiezen. Ik bestelde een Red Bull en deelde het bier uit aan degenen die wel met mate kunnen drinken. De energiedrank had ik niet nodig om mijn geestkracht op peil te krijgen. Ik vind de kauwgomballensmaak gewoon zo lekker. Ik voelde me goed. Fantastisch. Geweldig. Hartstikke hypomaan. In de wolken met Koosje, het boek dat ik net heb geschreven. Ik liep op torenhoge hakken die geen pijn deden aan mijn voeten.
Mijn avond kon niet meer kapot.

We bestelden nog wat te drinken.
‘Neem toch een Tequilaatje’, zei ik tegen mijn nieuwe vriend.
‘Zal ik dat nou wel doen?’
‘Natuurlijk!’, projecteerde ik mijn lusten op hem.
‘Jij ook één?’, vroeg ik aan niemand in het bijzonder. Ik wenkte de barman.
‘Ik hoefde niet hoor’, zei vriendin toen ik het glaasje voor haar neus hield. De andere schudde haar hoofd ook.
Zij hoefden niet.
‘Ik heb er aan één wel genoeg’, zei de nieuwe vriend.

‘Dan neem ik ‘m!’, zei ik. Ik pakte het glaasje en wachtte toch nog even op goedkeuring van mijn vriendinnen. Ik hoopte dat ze met hun hoofden zouden knikken en zeiden:
‘Toe maar joh! Wat maakt eentje nou uit?’
Ik zette het glaasje aan mijn mond en proefde met het puntje van mijn tong. Het smaakte nu al naar meer.
‘Doe maar niet’, zei de nieuwe vriend.
Hij pakte het glaasje en dronk.

‘Ik ben hartstikke jaloers’, vertelde ik mijn vriendin. Afgunstig keek ik naar de lege glaasjes op de bar.
‘Jaloezie is een mooi en puur gevoel’, zei ze. ‘Houd dat even vast’.

Tevreden ben ik. Met zulke fijne mensen om me heen.
Bedankt.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.