De STEM(ming) van Carice

Het ei van Columbus

Ineens waren ze er. De EI-gesprekken op mijn werk. Momenten die je ongestraft met een collega kan inplannen om je ei kwijt te raken. Ik noemde het een Emotioneel Intelligent idee. Rondlopen met een bedorven ei is voor niemand goed. Niet dat ik me er écht betrokken bij voelde. Eieren liggen in mijn geval al bij een ander voordat ze goed en wel zijn uitgebroed. Maar ik had nooit gedacht dat ik zelf voor een ei-gesprek uitgenodigd zou worden.

Het was allemaal koek en ei op de afdeling. Ik sprak met collega’s over een project dat ik leid. Naar mijn idee liep de klus niet lekker en ik zou me beraden op een andere vorm. Er viel geen onvertogen woord. Er werd instemmend geknikt. Niemand was langdradig en daar gedij ik het beste bij.

Die middag zat ik braaf achter mijn computertje te schrijven. De mail die binnenkwam moest ik natuurlijk meteen bekijken, want mijn concentratiespanne houdt het net een kwart seconde. Dingen die om me heen gebeuren, moet ik onmiddellijk bekijken en beoordelen.

‘Wat een rare lijst’, reageerde ik naar de collega die het merkwaardige bestand had gestuurd. ‘Als je een vragenlijst rondstuurt, ga je toch niet de herinnering naar degenen sturen die het wél hebben ingevuld?’.
Collega probeert iets te zeggen, maar hij kon zijn ei niet kwijt. Ik vond dat het anders moest. Daarom vatte ik de situatie voor hem samen. Het moest anders. En anders is niet voor niets het synoniem van beter volgens Microsoft Word.

‘Loop je anders even mee, Carice?’, vroeg hij later die middag.
Wonderlijke zin. Loop je anders even mee.
Ik moest mee naar een hokje. De deur ging dicht. Ik wapende me voor rotte eieren. Het zou geen lieflijk chocoladepaaseitje met zachte vulling worden die middag.

Het ei was te lang gekookt. Het zag al groen van jaloezie. Ik bleek arrogant en liet anderen niet de ruimte om hun mening te ventileren. Ik vond dat ik alles altijd perfect deed. Ik onderdrukte de neiging om instemmend te knikken of te zeggen: ‘Kom eens met wat nieuws, vriend’. Het was mijn schuld dat interacties niet altijd soepel verliepen. Ik kon dan wel denken dat ik zo briljant was, maar dat was echt niet zo. Mijn minachtende snuif hield ik binnen. In plaats daarvan knikte ik begripvol en zocht naar de driehoek Gevoel, Gedrag en Gedachte. Ik prees mezelf met mijn briljante ingeving en de rust die ik van ver moest zoeken.

Ik besloot een ander eitje te bakken nadat ik een pijnlijke stilte liet vallen. Ik was immers niet degene die mijn ei kwijt moest. Ik vroeg niet: ‘Ben je klaar met je verhaal?’ of: ‘Mag ik nu weg?’
‘Hoe komt het dat jij je daar zo aan ergert?’, vroeg ik. ‘Wat zegt het over jou dat ik jou zo irriteer?’
Na wat geschuif met eitjes waren we eruit. Collega bleek hartstikke onzeker en zou ook graag wat directer willen zijn. Ad rem. Briljant. Iemand zoals ik.

Na anderhalf uur schudden we elkaar de hand. Niet dat we graag vrienden worden, maar we moeten met elkaar werken. Dat gaat beter als je niet boos op elkaar bent.

‘Maar ik ga niet op eieren lopen hoor’, zei ik toen collega weer achter zijn bureau zat.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.