De STEM(ming) van Carice

Iemand zoals ik

‘Als ik tegen Vriendje zeg dat hij niet onbeschermd moet zonnen, wordt hij boos’, zegt Schoonzus. Het Vriendje in kwestie houdt zich plotseling alleen bezig met het nieuwe Wii-spelletje.

‘Als ik tegen Man zeg dat hij eens naar de huisarts moet om zijn moedervlek weg te laten halen, raakt hij geïrriteerd’, zegt Schoonmoeder.

‘Iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen lijf!’, roept Schoonvader. Hij slaat nog net niet met zijn vuist op tafel.

Ik heb het een beetje gehad met dat hele concept van ‘eigen verantwoordelijkheid’. Af en toe moet je dat loslaten en luisteren naar degenen die je lief hebben. Misschien krijgen beide mannen ooit huidkanker en verwachten ze wel van hun geliefden dat ze aan hun sterfbed staan. Moeten wij dan maar meehuilen en zeggen dat we het zo erg vinden? Duh.

‘Ik moet toch ergens aan doodgaan’, zegt Schoonvader die net weer is begonnen met roken (hoera, ik heb de weddenschap gewonnen en ook: wat is hij toch ongelooflijk stom, die schoonvader van mij).

‘Dan had je niet aan een gezin moeten beginnen’, flap ik.

Oké, mijn fout. Ik flap er weer iets uit zonder aan mijn driehoek van ‘gedrag, gevoel en gedachten’ te denken. Blijkbaar denk ik dat ik zomaar alles mag zeggen in schoonfamilieachtige kring.

Daar blijk ik zomaar gelijk in te hebben.

‘Ja, dat vind ik ook’, valt Schoonmoeder me namelijk bij.

‘Als je alleen maar verantwoordelijk wilt zijn voor jezelf, had je op een hutje op de hei moeten gaan zitten’, hak ik.

Schoonzussen knikken.

‘Dan kan ik ook wel stoppen met mijn pillen’, ga ik door. ‘En dan heeft jullie zoon daar last van. Dan word ik psychotisch, gek en raar. Is dat dan ook mijn eigen verantwoordelijkheid?’

Natuurlijk is het een prachtig verschijnsel. ‘Eigen verantwoordelijkheid’. Lekker makkelijk ook. Mijn lief maakt geen afspraak met de tandarts omdat hij daar ‘geen zin in’ heeft. Ik heb ook wel eens geen zin om naar mijn psychiater te gaan. Als Lief na drie jaar nog steeds niet naar de tandarts is geweest, duw ik de telefoon in zijn handen en ga naast hem zitten wachten tot hij een afspraak heeft gemaakt. Kinderachtig? Natuurlijk. Maar blijkbaar denk ik dat ik dit mag doen, omdat ik het zogenaamd ook allemaal zo goed doe. Ik neem mijn pillen, leid een gestructureerd en suf leven en ga keurig naar de psychiater. Wat is die Carice toch verstandig.

‘Mam’, roept het Schoonzusje dat nog niet zolang op kamers is. ‘Ik moet wat eten mee, want ik heb geen ontbijt thuis.’

Andere Schoonzus rolt met haar ogen terwijl ik al heb geroepen:

‘Jeetje, jij wou op kamers. Eigen verantwoordelijkheid’.

En daar moet ik me nu net weer eens niet tegenaan bemoeien. Maar ondanks dat ik van de ‘koude kant’ ben, voelt het toch als een redelijk warm bad bij mijn schoonfamilie. Wel een druk golfslagbad waar ik af en toe in de drukte verzuip, maar ik mag er wel alles roepen. Ook als het ondoordacht en stom is. En dat is best fijn, voor iemand zoals ik.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.