De STEM(ming) van Carice

Ik ben een patiënt

De Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) heeft het ooit in haar zieke hoofd gehaald om patiënten, cliënten te gaan noemen. Volgens de letterlijke definities is een patiënt iemand aan wie medische, paramedische of verpleegkundige hulp wordt verleend. De patiënt is een zorgbehoevende en krijgt de zorgen of het toezicht van een medisch hulpverlener. Een patiënt is iemand met een zelfzorgtekort. Deze patiënt kan een ziekte, aandoening of letsel hebben. Als de persoon ambulante psychische hulp, psychiatrische zorg, of hulp van een maatschappelijk werker krijgt, spreken we eerder van cliënt dan van patiënt. In de geestelijke gezondheidszorg is het daarnaast ook zo dat de cliënt in ieder geval een face to face-contact met een hulpverlener moet hebben gehad wil men spreken van cliënt.
Op het moment dat de GGZ haar patiënten, cliënten begon te noemen, kreeg de overheid ruimte om keihard te gaan bezuinigen. Want ja, zeg eerlijk. Als cliënt doe je niet veel anders dan een beetje ouwehoeren met zo’n gast, dus dat hoeft de belastingbetaler niet allemaal op te hoesten. Dat soort problemen kun je ook in je eigen sociale netwerk uitvogelen, dus de GGZ ging flink het Schip in. Ontoelaatbare en discriminerende bezuinigingen zijn aan de orde van de dag.

Laten we het psychiatrisch gestoorde beestje gewoon bij de naam noemen. Ik ben iemand die medische en verpleegkundige hulp nodig heeft. Ik krijg medicatie, moet zo hier en daar mijn bloedspiegel laten controleren, krijg verpleegkundige hulp van mijn SPV’er en zie mijn psychiater. Dat laatste gaat inmiddels ernstig moeilijk, omdat mijn arts overloopt van het werk en geen tijd meer heeft om patiënten (ik voer de wijziging meteen door) op korte termijn te zien die niet in een heftige crisis zitten. Mensen met een psychiatrische aandoening zijn ziek. Een bipolaire stoornis is een serieuze aandoening. Ik zou niet willen proberen dit af te zwakken of het woord mooier te maken, want dan doen we onszelf tekort. Letterlijk, want in de GGZ wordt als branche flink gesneden.

Als cliënt voel ik me gediscrimineerd. Er is voorgesteld om speciaal binnen de geestelijke gezondheidszorg flink te gaan korten en mensen met psychische en psychiatrische klachten elk jaar een forse extra bijdrage te laten betalen, wanneer zij zorg afnemen binnen de GGZ. Binnen de 'gewone' gezondheidszorg, waarin men slechts behandeling zoekt voor meer concrete ziektes, wordt een dergelijke extra eigen bijdrage niet ingevoerd. En toch stelt de minister dat van discriminatie geen sprake is.

Doodziek word ik ervan. Ik ben een patiënt.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.