De STEM(ming) van Carice

In therapie

Ineens sprak iedereen erover. Er was een nieuwe serie op tv. Het ging over mensen die therapie volgden. Ik vond het allemaal nogal boeiend. Een week geleden had ik mijn laatste gesprek met mijn psycholoog en voorlopig vond ik het wel even best zo. Dat gezever over relaties, moeilijke familiebanden en ingewikkelde vriendschappen. Ik was blij met het leven en houd al helemaal niet van series. Het verplichtende karakter van zo’n dramatische reeks nutteloosheid. Nee hoor, ik was er hartstikke klaar mee.

Toen stuurde mijn moeder me een knipsel op. Dat doet ze elke week hoor, maar nu was ik meer dan gemiddeld geïnteresseerd. Een artikel over de serie ‘in therapie’. Het zou gaan over een therapeut die zich staande probeert te houden tussen zijn manipulatieve, narcistische en snobistische patiënten. ‘Tsssk’, dacht ik, terwijl ik het artikel weglegde. Heb ik ooit geprobeerd om mijn therapeuten om de tuin te leiden? Om ze te manipuleren? Ik heb wel eens een psychiater heel boos gemaakt toen hij me voorstelde een antipsychoticum te gaan gebruiken. Ik zei dat hij die pillen zelf maar moest gaan nemen als hij ze zo lekker vond. Hij vroeg niet waar mijn boosheid vandaan kwam. Wat maakte nu dat ik hem probeerde boos te maken? Had het iets met mijn vader te maken misschien?
Nee hoor. Hij zei gewoon: ‘Mevrouw, als u zo doorgaat laat ik u gedwongen opnemen’.

Een dag later kwam er een sms van een vriendin. ‘Ik heb weer naar ‘In Therapie’ gekeken. Zo intrigerend!’. Ik zat op mijn werk, het smsje spookte de hele dag door mijn hoofd. Deze vriendin is nogal intelligent, dus misschien was die serie niet zo stompzinnig als ik dacht. Een collega vertelde er ook nog iets over. Ik was niet meer te houden. Die avond keek ik vanaf de hometrainer naar popstars en installeerde me daarna achter mijn laptop.

Het leek mij ook wel wat, om ongenuanceerd te flirten met een therapeut die dat vervolgens ‘erotische overdracht’ noemt. Ik zou, net zoals Halina Reijn, mijn meest sexy jurkje aantrekken op maandagochtend om negen uur. Ik zou vertellen over een wilde nacht met een vreemde op een smerig toilet in een discotheek.
Ik bleek elf uitzendingen gemist te hebben en bekeek ze achter elkaar. Als een freak zat ik achter mijn laptop om al het gemiste in te halen. Het was een zak M&M’s die ik als een hongerig en ongesteld dier achter elkaar leeg at.

Het verschil met een zak M&M’s leegeten en je tegoed doen aan elf afleveringen ‘In Therapie’, is dat je er niet dik van word. Het enige dat ik hieruit kan concluderen is dat ik verslaafd ben en niets met mate kan. Natuurlijk heb ik ook al een uitzending vooruit gekeken, dus ik heb mijn toetje ook al verkwist.
Misschien kan ik daarvoor in therapie. Maar dan wel bij een therapeut waar ik mijn erotische overdracht op kwijt kan. Anders is er niks aan natuurlijk.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.