De STEM(ming) van Carice

Kermis in de hel

‘Er zijn doden gevallen tijdens de Loveparade’, vertelt Vriend als Vriendin en ik terugkomen van een dag wandelen in de zon. De stralen brandden op onze schouders en overal waar we konden namen we een drankje op het terras.
‘Er is paniek uitgebroken en tot nu toe zijn er al vijftien doden gevallen’.
‘Jeetje’, zeg ik.
Vriend vertelt een verhaal over teveel mensen in een tunnel en massahysterie. Ik paniek al bij de gedachte.
‘Ga dan ook niet naar zulke achterlijk grote evenementen!’, zou mijn vader een aantal jaren geleden nog hebben geroepen. Hij kon zich zo opfokken over dit soort nieuws, dat er bijna een gezinshysterie ontstond.

Jarenlang deed ik het wel. Achterlijk grote evenementen bezoeken. Dit jaar was ik niet bij dodenherdenking op de Dam, maar met Koninginnedag ben ik niet uit Amsterdam weg te slaan. Drukke discotheken, een dag op een vol strand of de vierdaagse van Nijmegen. Het kan me niet gek genoeg. Ook met White Sensation was ik erbij. Jaren geleden. Helemaal in het wit. Voor de gelegenheid had mijn gezicht dezelfde kleur. Voor het eerst nam ik, ongediagnosticeerd en wel, een heel raar pilletje. De hele nacht bracht ik door op de tribune. Duizelig, misselijk en spijt als haren op mijn –destijds- domme hoofd.

De afgelopen jaren heb ik er toch wat minder mee. Ik heb niet zo’n behoefte aan massa’s mensen om me heen. Als er een agressief sfeertje ontstaat in een volle treincoupe, ben ik op mijn hoede. Ik ben op mijn beurt agressief als treinreizigers de coupe instormen terwijl ik er nog uit moet. Iedereen die me dan passeert, krijgt een flinke duw.

Toen ik hoorde dat de Loveparade was veranderd in kermis in de hel, dacht ik aan een moment in mijn jeugd waarop ons gezin een bezoek bracht aan een achterlijk groot evenement. Op zondagmiddag wilden we een nieuw ziekenhuis bekijken in de regio. Het werd die dag geopend en er kwamen nogal veel mensen op af. Meer dan iedereen had verwacht, zo hoorden we later. Ik had het warm in de mensenmenigte en keek tegen jassen en tassen aan. Het werd een beetje licht in mijn hoofd.
Ineens werd ik omhoog getrokken door twee sterke armen.
‘Aan de kant! Ik loop hier met een kind!’, riep mijn vader.
In de verte hoorde ik geschrokken stemmen en ik voelde hoe ik mee werd genomen naar een plek waar ik beter kon ademen.
Op dat moment was ik op de juiste plaats. Ik kreeg een groot glas water en veel aandacht. Bovendien waren wij mooi even als een van de eersten binnen.

Net zoals de Loveparade had het ziekenhuis niet zoveel bezoekers verwacht. En ik verwacht niet dat ik ooit nog eens uit vrije wil kermis in de hel ga vieren.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.