De STEM(ming) van Carice

Kerstkaders

De deuren van het gebouw schuiven met een felle, korte ruk voor me open. Twee passen later mag ik wachten totdat de andere deur gesloten is. De receptionistes zouden anders de hele dag letterlijk in de tocht zitten. De kerstboom kijkt me weemoedig aan van achter de tweede glazen schuifdeur. De neptakken uit het stof gehaald door de facilitair medewerker die dit jaar de lampjes weer uit de knoop heeft getrokken. Ik probeer de knoop onderin mijn buik weg te duwen terwijl ik dapper ´Goedemorgen´ zeg. Tijdens het passeren van een collega van communicatie zeg ik dat het kerstpakket dit jaar zo leuk was. Ik krijg een glimlach terug. Fair trade. Mijn katten waren dolgelukkig met de rieten mand die er voor ze bij zat. De veel te lange brief van de directeur belandde ongelezen bij het oud papier.

Voordat ik deze baan aannam, vloog ik van het ene project in het andere. Banen werden net zo makkelijk ingewisseld als schoenen en vriendjes. Ik woonde nooit langer dan een jaar op dezelfde plek. Ik besloot tijdens de vrijdagavondborrel met wie ik op vakantie zou gaan en hoe lang. Ik begon een avondstudie Nederlands, was geen enkele avond thuis en bedacht aan de bar hoe mijn onderzoeksopzet voor mijn afstuderen eruit moest zien.
Ik vraag me af waar het in mijn leven is misgegaan. Op welk moment bedacht ik de knoop onderin mijn buik toen ik gevraagd werd om binnen onze eigen organisatie op een ander afdelinkje te gaan werken? Ik ben al vaak gevallen, maar zelden op mijn mondje.

‘Wat houd je tegen?’, vroeg mijn eigen manager.
‘Ik wil gewoon geen andere baas’, zei ik.
Zijn glimlach trok mijn knoop nog strakker onderin mijn buik.
‘Dat is natuurlijk heel lief’, zei hij. ‘Maar ik denk dat we ook even in het belang van de organisatie moeten denken’.

Mijn nieuwe baas wilde met me praten. Ik ontweek hem vakkundig, totdat hij me confronteerde met de eenvoudige woorden: ‘Ik wil even met jou praten’.
‘Ik kom zo’, piepte ik.
Later legde ik het hem uit.
‘Ik kan heel goed met mijn huidige leidinggevende. Volgens mij vind jij mij heel lastig en hebben we elke dag ruzie’.
De knoop in mijn buik liet langzaam los terwijl ik de woorden uit mijn mond ontsnapten.
‘Ik wil niet binnen kaders werken’.
Mijn nieuwe baas lachte.
‘Je bent direct. Daar hou ik van. Heb je er zin in om bij communicatie te komen werken?’
‘Mwah’, zei ik. En ik sprong over de streep.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.