De STEM(ming) van Carice

Lievelingsgerecht

‘Eigenlijk wilde ik altijd liever Jeroen heten’, vertrouwde mijn Lief me toe.
‘Ik vond mijn naam iets te apart’.
Ik grijnsde. Ik vind zijn naam mooier dan Jeroen, maar ik heb beloofd hem in mijn verhalen en columns ‘Jeroen’ te noemen.

Ik leerde Jeroen kennen op het Centraal Station van de stad waar wij allebei studeerden. Hij keek op een soort lijst en zei:
‘Jij bent Carice de Wildt?’. Ik knikte en hij zette een streepje. ‘Je hebt betaald zie ik. Een prettige reis’.
Ik was meteen verliefd. Ik vertrouwde mijn studievriendinnetje toe dat ik best eens met hem zou willen zoenen. Misschien zou het er tijdens de studiereis van komen.
‘Is Jeroen niet veel te rustig voor jou?’, verbaasde studievriendinnetje zich.

Blijkbaar zocht ik het op. Ik was hypomaan, verliefd en ik wilde Jeroen. Rust en stabiliteit. Na een avond kroegen hoefde ik maar heel even aan te dringen op een date. Op de avond dat ik opgetut en verliefd aan zijn deur stond, begroette hij me met:
‘Ik had je eigenlijk af willen bellen, maar ik had je nummer niet’.
Ik glimlachte. Hij moest gewoon even aan me wennen.

Na de pasta met spinazie en tiramisu deed Jeroen een bekentenis.
‘Ik twijfel erover om het je te zeggen, maar je bent mijn type niet’.
Natuurlijk had ik weg kunnen lopen. Ik had gekwetst kunnen reageren. Gaan huilen. Maar de hypomanie redde me uit de nood. Vol zelfvertrouwen bleef ik op zijn studentenkamer zitten. Wie wilde mij nou niet? Jeroen had gewoon even tijd nodig om erachter te komen dat hij mij ook leuk vond.

‘Je bent gek!’, riep mijn zusje. ‘Je gaat toch weg als hij zoiets zegt!’
‘Ik denk niet dat het wat wordt’, vond een vriendin.
‘Dat denk ik wel’, zei ik.

Hypomaan zijn heeft – achteraf - absoluut voordelen. In mijn geval bleef ik bij Jeroen nadat hij me wegstuurde met een lompe opmerking. Ik had zelfvertrouwen alsof ik met mijn neus continu in de cocaïne zat en wist Jeroen op subtiele wijze voor me te winnen. Zes jaar later ben ik nog steeds een graag geziene gast in zijn familie- en vriendenkring, hebben we een huis gekocht en eten we nog steeds samen pasta en spinazie op onze ‘Je bent mijn type niet’-dag.
Het is ons lievelingsgerecht.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.