Het verhaal van Carice

De STEM(ming) van Carice

Maar toch bedankt

Gedrag. Gevoel. Gedachten.
Afgelopen weken oefende ik vaak met de driehoek die ik elke twee á drie weken met mijn psycholoog bespreek. Mijn gedrag is vaak fel, mijn gevoel schiet door tot in het theatrale omdat mijn gedachten dikwijls niet-helpend en vooral irreëel zijn.
Neemt u nou mijn werk. Ik had enkele dagen een zware griep en bij collega’s leeft dan vaak het irreële idee dat ik weer in het modderige moeras van de depressie ben gezakt. Iemand met een bipolaire stoornis kan griep krijgen. Raar, maar waar. De verraste blikken als ik na twee dagen weer fris en fruitig om mijn eigen flexplek zit, interpreteer ik positief. Dat er echter klussen worden uitbesteed aan externen (ze zouden afgeschaft moeten worden, die ingehuurde en overgewaardeerde uitzendkrachten) maakt mij nogal boos en bedroefd. Ik word bijna dagelijks gebeld door de ARBO-dienst hoe het met me gaat, maar even checken of Carice volgende week in staat is een ambtelijk rapport tot fatsoenlijk, leesbare taal om te buigen, is erg ingewikkeld. De ARBO meende twee jaar terug wel dat ik vanuit mijn psychose weer aan het werk kon, maar op dit moment besluit mijn geliefde manager wel een externe in te schakelen voor MIJN werk.
Natuurlijk hebben deze twee zaken niets met elkaar van doen. Dat weet ik ook best wel. Er was een probleem en dat moest meteen worden opgelost. Maar ik vergat mijn driehoek. Ik analyseerde niet wat er precies was gebeurd en denderde naar het kantoor van mijn manager.
‘Waarom is die opdracht uitbesteed?’, brieste ik.
‘Jij was er niet, dus we moesten iets verzinnen’.
‘Daar ben ik niet blij mee. Ik ben aangenomen voor dit werk en nu moet IK heel hard mijn best doen vanmiddag om mijn eigen werk aan een EXTERNE uit te besteden voor vanmiddag half vijf!’
‘Kun je nu je punt even maken?’
‘Dat heb ik gedaan’.
Ziedend verliet ik de kamer van mijn geïrriteerde manager.

Ik had het anders aan kunnen pakken als ik mijn driehoek had meegenomen.
‘Goedemorgen Manager, komt het uit dat ik iets vraag?’
‘Natuurlijk Carice. Fijn dat je weer beter bent’.
‘Ik hoorde dat er een opdracht is uitbesteed. Klopt dat?’
‘Ja, dat ging een beetje vreemd vorige week. Jij was ziek en we moesten snel iets doen’.
‘Jammer. Het was achteraf niet nodig geweest. In het vervolg mag je me gerust bellen als ik griep heb. Meestal kan ik mijn ziekteverloop wel goed inschatten’.
‘Dat is prima’.
‘Maar toch bedankt’.

Ik was boos, omdat ik dacht dat ik niet meer nodig was op mijn werk. Ik had ook kunnen denken ‘vorige week was het druk en er moest een oplossing komen voor een probleem’.

Ik had het kunnen doen, maar ik vergeet mijn driehoek op cruciale momenten.
Het meetkundige figuur op mijn hand tatoeëren gaat zelfs mij wat te ver. Ik plak binnenkort gewoon een geodriehoek op het prikbord van de afdeling, voordat ik in een vicieuze cirkel beland.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.