De STEM(ming) van Carice

Mijn verontwaardigde kat

Met een harde klap belandt mijn telefoon vanuit mijn hand tegen de muur. Als rollende knikkers draaien de batterijen over de laminaatvloer. Het klepje verdwijnt achter de bank. Mijn katten vliegen als gelanceerde raketten uit de woonkamer naar de gang als de telefoon uiteindelijk op de vloer terechtkomt. Ik pak de stoel waarop ik ooit rustig zat te werken en bal mijn vuisten om de poten. Het liefst zou ik het meubelstuk het raam uitflikkeren. In plaats daarvan schop ik met mijn gesokte voet tegen de muur. Drie keer. Mijn voet schrijnt en mijn woede wordt aangewakkerd.

‘Ik wil mijn impulsen leren beheersen’, zei ik ooit bij de intake tegen mijn psycholoog. Ik dronk kalm van mijn thee en vertelde waarom dat zo belangrijk voor me was. ‘Vooral geruzie in mijn familie roept iets bij me op waardoor ik van slag raak’.

Ik check de uit elkaar gespatte telefoon die verspreid door de woonkamer ligt. Batterijen weer terug in het vakje. Klepje dicht. Klaar. Inderdaad. Klepje dicht. Ik zou mijn mondje ook eens wat vaker moeten houden. Even nadenken voordat een gesprek met mijn zus uit de hand loopt. Gevoel. Gedachten. Gedrag. Ik voelde en gedroeg.

Ik had een briljant idee. Een mooi plan voor de verjaardag van een neefje. ‘Leuk hè?’, eindigde ik mijn verjaardagsbetoog.‘Zou je dat wel doen? En wat wil je volgend jaar dan? Het is zo groot.’
‘Nou en!’, riep ik. En: ‘Doe niet zo negatief! Ik mag ook nooit iets leuks verzinnen!’
‘Ik hoef toch niet meteen laaiend enthousiast te doen?’, vond zij.
Een gesprek dat eindigt in geruzie, boosheid, tranen en een klap tegen de muur.

Tranen met tuiten. Woedend veeg ik ze weg. Intussen opgelucht omdat mijn lief er niet is deze ochtend en hem dit schouwspel bespaard blijft. Hij is geen type dat graag getuige is van een bitchfight.
Verschrikkelijk vind ik het, mensen die roepen: ‘Ik hoef toch niet meteen laaiend enthousiast te doen?’ of: ‘Moet ik dan alles maar geweldig vinden?’
Nee hoor! Niet alles en altijd! Maar: ‘Goh Carice, dit is zo’n mooi idee dat ik het even wil laten bezinken’. Dat is ook prima. Van een beetje positiviteit kan een mens een boel opknappen. Grappig, hoe ik vind dat een ander mij genuanceerd moet benaderen en ik zelf nogal een mens van uitersten ben.

Nu ontgeldt de hometrainer mijn gemoed. Drie kwartier ga ik los. Daarna ben ik bezweet, kapot en verdrietig. Ik wil iemand bellen om mijn ellende mee te delen en toets het nummer van mijn zus in. O nee. Dat is juist niet de bedoeling. Snel kies ik het nummer van een andere vriendin.

Ik praat met iemand die luistert en niet oordeelt. Dat vind ik prettiger dan andersom, want niet-luisteraars die oordelen zijn er al genoeg. Ik doe de afwas en dwing mezelf tot rust.

Als mijn zus terugbelt zit ik op de stoel die ik een uur geleden door het raam wilde gooien. Ik luister zonder te oordelen. Mijn kat spint vredig op mijn schoot. Ik kijk naar het behang waar twee zwarte vegen op zitten. De littekens van een verkeerd gevallen telefoon en gesprek.

‘We hadden toch niet echt ruzie?’, zegt zus zalvend.
‘Het was een bitchfight’, vind ik. Intens opgelucht dat we weer met elkaar praten.
‘Bitchfight? Dat vind ik zo’n naar woord’.
‘Catfight dan”, zeg ik tevreden. Mijn kat fronst verontwaardigd zijn wenkbrauwen.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.