De STEM(ming) van Carice

Moeilijk tussendoortje

‘Ze heeft er echt een paar nachten van wakker gelegen’, vertelt Vriendin terwijl ze met haar wandelschoenen in een grote plas stapt. ‘Zo erg vond ze het om te trakteren’.
Ik kijk haar vragend aan.
‘Een grote chocoladecake met walnoten’, legt ze uit. ‘Ze vroeg zich af of ze het ons wel aan kon doen’.
‘Wat trakteerde jij dan?’, vraag ik.
Ze zucht even en gaat in de berm lopen om een wielrenner ruimte te geven op het fietspad.
Dan buigt ze zich naar me toe en vertelt het heel zachtjes.

‘Ik had twee grote bakken met ijs gekocht. Één met speculaas en de andere met stukje chocola’.
‘Lekker!’, zeg ik zonder na te denken.
Ze kijkt me aan en glimlacht.
‘Een speciale ijsschep had ik. En hoorntjes’.
Ik knik en kan me er van alles bij voorstellen.
‘Sommigen begonnen te huilen’.
Ik schiet in de lach en haat mezelf.
‘Sorry’, zeg ik snel. Mijn mond altijd vol over mensen die snel oordelen of de bipolaire stoornis niet begrijpen. Meiden met anorexia hebben hun mond niet zo snel ergens van vol. Een grote chocoladecake met walnoten, een cracker met kaas, een eierkoek of een ijsje. Het zijn moeilijke tussendoortjes. Voor iedereen op een eigen manier.

Roken, alcohol drinken, gamen of cocaïne. Er zijn genoeg mensen die er problemen mee hebben. Maar je kunt het allemaal laten liggen. Een leven zonder alcohol, sigaretten of drugs overleeft iedereen. Met eten zit dat net iets anders in elkaar. Als je weigert te eten of juist teveel naar binnen werkt, ga je dood. Als je eetbuien hebt en de calorieën vervolgens compenseert, ben je ook niet lief voor je lijf. En dan is het nog eens zo dat overal waar je komt, je geconfronteerd wordt met eten. Op iedere hoek van de straat zit een cafetaria. Tankstations zijn grote snoepwinkels. Rookworsten bij de HEMA. IJscokarretjes op de gracht. Luxe broodjes. Uitgebreide diners. Zakenlunches.
Op de groep waar Vriendin verblijft, is ‘moeilijk tussendoortje’ het schrikmoment van de week. Verder worden er duivelse dialogen tijdens de lunch gevoerd. Moet er een half kuipje boter of een kwart op een cracker? En hoe oneerlijk is het dat je zes weken lang een half kuipje op je cracker hebt gesmeerd, terwijl een kwart voldoende was geweest? Iemand die later binnenkwam, heeft het moeilijke tussendoortje gemist. Hoe frauduleus dat zij het met zorg bedachte ijsje van Vriendin heeft weggesjoemeld, met de woorden: ‘we gaan zo lunchen’. De dienstdoende therapeut had blijkbaar een heel kuipje boter op zijn hoofd gesmeerd en ging de discussie uit de weg.

‘Ik heb het wel een beetje gehad met die eetstoornis’, zegt Vriendin uiteindelijk. Ik zucht met haar mee.
‘Zullen we een ijskoffie halen?’, vraagt ze dan enthousiast. De groene letters van mijn favoriete koffietent lachen ons al tegemoet.
Zij praat niet over calorieën.

Ik pak een bakje fruit uit het schap. De afgelopen dagen heb ik genoeg gezondigd.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.