De STEM(ming) van Carice

Moordwijf

‘Hoe ging het met sporten?’, vraag ik aan mijn vriendin.

‘Sporten? Ik heb heerlijk op de bank gelegen’. Ze rekt zich nog even uit om haar woorden kracht bij te zetten. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat ze een avond niet gesport heeft. Ik hoor haar niet over schuldgevoel. Ze begint er niet over dat ze al weken niet heeft hardgelopen en hoe slecht dat is. Ze vraagt niet of ik gesport heb en hoeveel.

Ze is relaxt.

Binnenkort heeft ze haar laatste therapiedag. Maandenlang volgde ze intensief verschillende therapieën in een groep. Ik gruwelde bij de gedachte. Ze vertelde haar levensverhaal en hoorde de historie van groepsgenoten aan. Ze gaf zichzelf in stukjes bloot en vond het moeilijk. Kreeg ook nog eens te maken met therapeuten die hun werk niet goed deden en dit aan de groep teruggaven. Want wat zei dat over haar dat zei er zo moeilijk over deed dat een therapeut zich niet aan afspraken houdt? Af en toe gilde ik voor haar.

‘Dat is toch niet normaal!’, riep ik dan. Of ik zei: ‘Dat zou echt niks voor mij zijn!’
‘Nee’, zei ze dan. ‘Dat zou inderdaad niks voor jou zijn’.
Ze begon met een nieuwe therapie.
‘Moet dat echt?’, vroeg ik weinig ondersteunend. ‘Vier maanden fulltime?’
Ze knikte en dacht dat ze er belang bij had.
‘Volgens mij moet je gewoon weer lekker aan het werk’, vond ik. ‘Onder gezonde, normale mensen zijn. Dat heeft mij toen heel goed gedaan’.

Maar ze luisterde niet naar mij. Ze deed wat voor haar goed voelde. Tegen alle bemoeienissen in van iedereen. Als ze me vertelde over de sessies, hing ik aan haar lippen. Ik wilde begrijpen waarom ze voor die vorm van therapie koos.

Ze vertelde over de verschillende soorten mensen. Verschrikkelijk irritante mensen die je het bloed onder de nagels vandaan halen. Types waar je je kapot aan ergert omdat ze zich overal mee bemoeien. Negatievelingen. Pessimisten. Narcistische etters die alleen over zichzelf praten. Mensen die je in het dagelijks leven tegenkomt en iets mee moet.

‘Maar wat zegt dat over jou dat het zoveel bij jou oproept?’, vraagt ze dan. ‘Het is de kunst om te blijven staan. Altijd. Wie er ook tegenover je zit. En daarom is groepstherapie zo goed’.

Zij bleef staan. Ze maakte haar eigen keuzes. Bediende het roer in haar leven. En daarom was groepstherapie voor haar zo goed.

Ik pik een graantje mee van haar succes, want van de dingen die zij zegt leer ik.

Ik denk dat ik het roer in mijn leven ook stevig in eigen hand heb. Groepstherapie is niet mijn ding. U zult mij niet aantreffen bij een kleisessie. Ik vind mijn eigen weg. Maar dat wil niet zeggen dat iemand anders er geen belang bij heeft. Mijn vriendin is het springlevende bewijs. Ze bleef staan. Wie er ook tegenover haar stond. Hoezeer haar het bloed onder de nagels werd weggetrokken.

Wat een moordwijf.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.