De STEM(ming) van Carice

Negers kijken

Ineens komt ze op de stoel naast me zitten. Ze schuift de klapstoel steeds iets dichter tegen mijn krukje aan. Net zolang tot we elkaar nét niet raken.
´Zo´, zegt ze tevreden. Ze strijkt met één hand haar donkere haar uit haar gezicht als ze zegt dat zij Laura is.
´Leuke hakken´. Ze wijst naar mijn hooggehakte, felrode veterschoenen. ´Waar heb je die vandaan?’
Ze gaat op een beetje een hooghartige manier het gesprek met me aan, maar haar verhalen boeien me wel.
‘De ouders van mijn vriendin hebben een huisje in Italië en ook één in Frankrijk. Misschien ga ik volgend jaar wel met ze mee als ze er naartoe gaan’. Ze wacht even op mijn reactie. ‘Alleen als ik zin heb hoor’, voegt ze snel toe.
Haar ‘r’ verraadt al snel dat ze uit een dorp komt waar de zonnebrillen groot en de kinderen niet verwaarloosd maar verwend zijn. Ze strijkt haar rokje recht. ‘Ik draag niet alleen merken hoor’, zegt ze ineens. ‘Een rokje van H&M kan ook heel prima zijn’. Ik knik bevestigend en veeg wat stokbroodkruimels van mijn jurk die ik bij de Albert Cuyp scoorde.
‘Dit weekend waren we dus bij hun’, zegt ze terwijl ze naar de jarige gastvrouw wijst. ‘En toen wilde Emma natuurlijk weer perse negers kijken in de stad’.
‘Wat zeg je?’, vraag ik in de volle overtuiging haar verkeerd te hebben verstaan.
‘Negers kijken’, herhaalt ze. Ze stopt een stukje stokbrood in haar mond en glimlacht.
‘Ik hou ook van negers. Ze zijn tenminste niet zo wit. Maar die dikke lippen vind ik niet zo mooi. Maar dat vindt Emma juist weer fantastisch…’ Ze rekt zich uit en laat zich van de stoel glijden.
‘Wist je trouwens dat veel zwarte pieten helemaal geen negers zijn? Ze zijn gewoon geschminkt’.
Ze pakt nog snel een paar koekjes van de schaal. Haar moeder kijkt bestraffend, maar daar reageert ze gewoon niet op. ‘Ga je mee naar boven Emma? Roos wil haar nieuwe bed aan ons laten zien’.

Laura is net acht. Ze gelooft in Sinterklaas, maar niet meer in zwarte pieten. Ze houdt van merken en negers kijken. Ze gaat met me in gesprek alsof we al jaren vriendinnen zijn en manifesteert zich dan als een mini-volwassene. Ik was nog niet eens bipolair toen zij werd geboren en de relatie van mij en mijn lief verkeerde toen nog in een breekbare, prille fase.
‘Gaan we zo naar huis mam’, zegt Laura even later terwijl ze bij haar moeder op schoot kruipt. Ze heeft rode, slaperige wangen en klemt zich als een klein rhesusaapje aan haar moeder vast die het haar uit Laura’s gezicht strijkt.
Opgelucht haalde ik adem. Laura is met haar acht jaar ook gewoon een kind.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.