De STEM(ming) van Carice

Noodplan

Herkent u dat? Dat geklaag over onze psychiaters, de SPV-er en de hele f***ing Geestelijke GezondheidsZorg? We hebben massaal geen vertrouwen in het EPD (Elektronisch Patiënten Dossier), diagnoses worden verkeerd en te laat gesteld en we voelen ons niet gehoord. Er worden fouten gemaakt door botteriken van hulpverleners, we zitten te lang of te kort in de isoleercel of voelen ons bedreigd door medepatiënten. Als we medicatie krijgen omdat we manisch worden, wordt er binnen drie dagen een extreem hoge dosis antipsychotica ingepompt en als we willen afbouwen, duurt dat minimaal zes maanden.

Ik heb het voorrecht dat ik in de kleinste stad van de vier grote steden woon en dat ik in behandeling ben bij de specialist van de geestelijke gezondheidszorg. Mijn diagnose werd drie jaar geleden door een haastige psychiater in een moordend tempo gesteld (DSM IV op schoot, de vragen die als brandende pijlen op me werden afgevuurd, u kent het wel) en de psychiater in opleiding was een enorme muts waar het niet mee klikte.

Daarna ging het beter.

Een psychiater die zijn excuus aanbiedt voor zijn lompe gedrag, de psychiater i.o. die vertrekt (joechei!) en waar een heel geschikt persoon voor in de plaats komt. De goede man belde mij zelfs tijdens de Vierdaagse van Nijmegen om te vragen hoe het ging. En of ik wel genoeg dronk. Zo’n sportieve inspanning met medicatie kon best gevaarlijk zijn. De tranen in mijn ogen van ontroering, negeerde ik.

Verder kan ik eens per twee weken op de avondpoli terecht, zodat ik niet altijd vrij hoef te nemen van mijn werk voor een bezoekje aan mijn SPV-er. Als ik me slecht voel (depressief, hyper een gemengde episode…) kan ik altijd meteen komen. Ik mag mijn Lief altijd meenemen en hij mag ook zijn zegje doen. En dat terwijl hij officieel geen patiënt is. Na twee jaar behandeling heeft men begrip voor het feit dat ik graag blijf werken, ook als ik hyper ben of depressief. Het terughoudende beleid van deze instelling tegenover werken en episodes, kan ik nu ook beter plaatsen. Men was bang dat ik mijn werk zou kwijt raken als ik fouten maakte. Er zitten goede gedachten achter. Dat doet mijn bipolaire hart goed.

Maar hallo. Het mag wel wat minder zoet, toch? Een lieve column zou wel heel saai worden en als ik dat wilde, ging ik wel voor een notarisblad schrijven.

Toen ik laatst hyperde op mijn afspraak bij mijn SPV-er, wilde ze mijn noodplan erbij pakken. Wat denkt u? Verandering van systeem, weg noodplan van Carice.

Hoe moet dat nu straks met het EPD? Moeten we samen terug naar de tijd van de ouderwetse multomappen en de papieren dossiers?

Dat is dan toch weer typisch een gevalletje van… Mwah. Deugt niks van. Maar goed dat deze verantwoordelijke patiënt haar noodplan in haar hoofd heeft zitten.

Wel jammer dat dit hoofd niet altijd meewerkt.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.