De STEM(ming) van Carice

Normaal

‘Hoe gaat het?’, vraagt mijn zusje.

‘Wel goed eigenlijk’, zeg ik.

We zijn even stil.

‘Gewoon. Normaal’.

‘Dat is mooi’, vindt ze.

Dat is heel mooi. Het gaat normaal met mij. Ik ken psychiaters die hun zomervakantie er voor zouden opofferen als het met hun patiënten goed zou gaan. Dat alles eens gewoon was. Normaal. Een vriendin die psycholoog is, zei dit weekend dat ik een soort ‘voorbeeld-patiënt’ was. Ik deed goede dingen. Ik keek naar mezelf en probeerde mijn bipolariteit in mijn leven te passen. Ik verschool me niet achter de ziekte en keek naar mijn gezonde stuk.

‘O’, zei ik. Mijn hart groeide. Het was alsof ik met de pen van de juf mocht schrijven.

‘Zullen we ons omkleden?’, vroeg ik snel. ‘Dan kunnen we naar de disco’.

We dansten alsof ons leven ervan afhing. Terwijl mijn vriendinnen cocktails dronken, nipte ik van mijn Redbull. Niet omdat ik meer energie nodig zou hebben, maar ik hou zo van de chemische kauwgomballensmaak. Een jongen die net zijn rijbewijs had, wilde met me dansen.

‘Je maakt me duizelig’, zei hij in een poging tot verleiding.

‘Dan moet je niet zoveel drinken’, meende ik.

Hij grinnikte en liet me los.

Op een hele normale tijd, verlieten we de danstent. Een man bij de garderobe, wilde me uitnodigen voor een diner.

‘Ik ga voor je koken’, beloofde hij.

‘Gezellig’, zei ik. ‘Morgenavond zou me goed uitkomen. Mijn vriend en ik zijn dol op sushi. Kun je dat voor ons maken?’

Mijn vriendinnen gniffelden.

Rond een uur of vijf stapte ik bij Lief in bed. Mijn oren toeterend na het discobezoek. Ik vertelde hem een leuke discodialoog die ik met een jongen had, maar hij vond het minder grappig dan ik. Hij trok de dekens terug en sliep verder. Mijn slaapproblemen van de afgelopen maanden bleken net zo snel verdwenen als ze ooit kwamen. Ik sliep weer als een roos en was drie uur later klaarwakker. Zingend sprong ik uit bed en ik begon te dansen in de slaapkamer terwijl ik zong:

‘I have never dreamed it

Have you ever dreamed a night like this’

Mijn lief mompelde iets terwijl ik mijn vriendinnen uit bed trommelde. We ontbeten, kletsten en namen de avond tot in detail door. Ik deed de afwas, de slaapspullen in de wasmachine en dweilde de vloer. Ik sprong onder de douche, bracht mijn vriendinnen naar de bus en zwaaide ze gedag. Ik wou dat ze elke week kwamen. Zo leuk zijn ze. Toen ik thuiskwam zette ik thee en borstelde mijn katten. De deurbel. Enthousiast liet ik mijn vriendin binnen waarmee ik die middag had afgesproken. We kletsen uren en aten chocola.

Toen ze weg was, kreeg ik het koud. Ik voelde hoofdpijn opkomen en trilde. Ik pakte een kopje thee, een spannende thriller waar ik zin in had en een dekentje. Ik nestelde me op de bank en werd weer wakker toen mijn lief ’s avonds laat thuiskwam. Mijn thee ijskoud, mijn boek ongelezen.

‘Sorry’, zei ik toen ik in mijn ogen wreef. ‘Ik was moe’.

‘Goh’, zei hij lachend. ‘Wat raar’.

‘Dat is toch heel normaal, schatje’.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.