De STEM(ming) van Carice

Om de tuin

We wilden eindelijk eens iets zinvols doen met het werk. Het management had een aantal projecten op een rijtje gezet en gevraagd of mensen zich als teamleider wilden aanmelden. Je kon wandelen met bejaarden, slechtziende kinderen een gezellige middag op de kinderboerderij bezorgen of de picknicktafels van een verzorgingshuis opknappen. Er werden teamleiders gevraagd die de middag in goede banen wilden leiden. Ik meldde me meteen aan. Mijn oog viel op project 11. Een alleenstaande vrouw met een psychiatrische achtergrond. Ze had hulp nodig bij het opknappen van haar tuin. Ik bood me aan. De mevrouw bleek in mijn wijk te wonen.

‘De tuin opknappen?’, schamperde mijn lief. ‘Bij een mevrouw uit onze wijk? Met een psychiatrische achtergrond?’. Ik knikte.
‘Volgens mij ben je dat gewoon zelf’, grinnikte hij terwijl hij naar onze lege tuin wees.

Ik wilde iets zinvols doen. Mijn gestructureerde dagen achter de computer waren weliswaar voor mezelf heel belangrijk, maar het leek me nog leuker om de tuin van deze mevrouw onder handen te nemen. Omdat ik de middag in goede banen moest gaan leiden, werd ik al voor de zinvolle dag bij de mevrouw thuis uitgenodigd. Er zou een begeleidster van de thuiszorg bij aanwezig zijn en iemand van de organisatie die al deze projecten leidde.
Op de dag van de afspraak vertrok ik uit huis. Ik stak de straat over en was op de plek van project 11. Met de mevrouw van de thuiszorg had ik afgesproken op de stoep te wachten tot zij er was. Het leek erop dat ik onder geen beding alleen naar binnen mocht. Daarom wachtte ik bij mijn fiets.

‘Carice?’, zei de mevrouw van de thuiszorg. Ze zette haar fiets tegen het hekje van het project 11-huis. Ik gaf haar een hand en liep mee naar de voordeur. De mevrouw met de psychiatrische achtergrond deed de deur open. Ze gaf me een hand en vroeg of ik koffie wilde.
Ik zei ‘graag’, terwijl ik het eigenlijk veel te warm vond voor koffie.
In de woonkamer schoof de thuiszorgmevrouw een brief opzij die op de bank lag.
‘Ze is kunstenaar’, fluisterde ze. Ik bekeek de prachtige kunstwerken die aan de muur hingen en op de grond stonden.
‘Ik zie het’, zei ik. ‘Prachtig. Vooral dit..’
‘Chaos’, fluisterde de thuiszorgmevrouw. ‘Ik begeleid haar. Het is een complete chaos’.

Toen het organisatieteam voor de zinvolle dag compleet was, inventariseerden we wat er in de tuin moest gebeuren. De mevrouw met de psychiatrische achtergrond wilde met haar koffie naar buiten lopen om haar tuin te laten zien.
‘Drink eerst je koffie maar even op’, zei de thuiszorgmevrouw.
De thuiszorgmevrouw en ik liepen alvast naar de tuin.
‘Veel te groot’, zei ze zacht tegen mij. ‘En ze wil dan ook graag zelf wat gaan doen hé, voor die dag dat er een team komt voor de tuin. En dan is het meteen weer…’. De thuiszorgmevrouw maakte fladderende bewegingen in de lucht met haar handen en maakte er paniekerige geluiden bij.

Toen de mevrouw met de psychiatrische achtergrond haar koffie op had, zei ik haar dat ze een geweldige ruimte had. Dat ik het wel zou weten met zo’n mooie tuin. Ik zou een groot atelier in de tuin bouwen waar ik rustig kon werken. Ze zou haar kunstenaarsspullen lekker kunnen laten staan en ze hoefde ze niet meer op te ruimen voordat de thuiszorgmevrouw kwam.

Toen ik naar huis fietste, kreeg ik ineens zin om de bloemetjes buiten te zetten.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.