Het verhaal van Carice

De STEM(ming) van Carice

Omdat jij mijn beste vriend bent

Iedereen kreeg een cadeautje.

Toen ik naar het stapeltje geschenken keek dat op tafel lag, verwachtte ik boeken. De platte pakjes keken me bijna flirtend aan. Ze riepen: ‘Drie keer raden!’ en: ‘Lees mij!’.

Met zó’n pil kunt u mij dan wel weer heel blij maken. Naast dat ik zelf graag mijn hersenspinsels op papier zet, lees ik ook die van anderen. De boeken van Kay Redfield Jamison, de Amerikaanse professor in de psychiatrie, heb ik allemaal gelezen. ‘De onrustige geest’ vond ik het meest briljant.

De boeken die op tafel lagen, waren allemaal verschillend van formaat en dikte. Mijn manager zou toch niet voor ieder teamlid afzonderlijk een boek hebben gekocht? De organisatieverandering was volgens hem voor iedereen van ons spannend. We namen afscheid van het oude team en moeten ‘een plek vinden’ binnen een nieuwe afdeling. Een etentje en een persoonlijk cadeautje waren volgens hem geen overbodige weelde. Intussen dronk ik van mijn water terwijl al mijn collega’s aan de wijn zaten. Heeft u alstublieft geen medelijden met mij. Ik doe het zelf.

Sommige boekjes bleken een knipoog te zijn van de ontvanger naar de gever. Fokke en Sukke werden meer dan eens uit de verpakking getrokken, maar dan wel met verschillende thema’s. Een persoonlijke noot voor iedereen.

Mijn boek was geen knipoog, vertelde hij toen ik mijn cadeautje kreeg.

Ik verwachte Pillen, praten en patiënten van Sigmund. Een strip die ik allang van een vriendin had gehad. In dit geestige boekje laat dokter Sigmund het belang van een combinatie van pillen en praten zien. Want zonder goede medicatie houdt geen therapeut het vol om naar het gezanik van zijn patiënten te luisteren.

‘Dit is serieus bedoeld’, benadrukte hij. Ik scheurde nerveus het papier weg terwijl iedereen toekeek.

‘Omdat jij mijn beste vriend bent’, vertelde de voorkant van het felgroene boekje mij. Columns van Youp van ‘t Hek.

‘Goh’, zei ik.

De volgende dag was ik vrij. Peinzend bekeek ik het boekje. Toen ik Manager drie jaar geleden opbiechtte dat ik een bipolaire stoornis had, vertelde hij over een goede vriend. Hij verloor hem aan een psychiatrische ziekte. Kent u die van ‘de één zijn dood en de ander zijn brood?’.

Om mijn gedachten te verzetten, belde ik mijn moeder. We konden ongestoord kletsen. Zomaar een dag doen wat ik wil omdat ik de overtollige vrije uren van 2009 zo snel mogelijk moest verzilveren. Door de telefoon koffiedrinken is een goed alternatief als een ritje van anderhalf uur teveel gevraagd is.

‘Maham’, zei ik. Ik vertelde over het groene boekje.

Ze begon te huilen.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.