De STEM(ming) van Carice

Op zijn nummer

Een weekend met de familie naar een park in Drenthe. We besloten er het beste van te maken. Gefocust op mijn boek Koosje als ik nu ben, nam ik ook even een stapel flyers mee. Ook mijn laptop ging in mijn tas. Voor het geval ik onder een gezamenlijke activiteit uit wilde komen, kon ik altijd nog zeggen dat ik een column moest schrijven voor Tegek. Daar wilde ik uiteindelijk toch mijn werk van maken, dus daar was vast wel begrip voor.

Familieweekenden vind ik moeilijk. Op een kluitje zitten bij verschillende mensen gaat mij doorgaans erg slecht af. Ik wil dan opstaan, me bewegen, iets anders doen dan er verwacht wordt en al helemaal niet samen zwemmen, bowlen, klimmen, voetballen of beachballen. Geef mij een laptop, een internetkaart en een kop koffie en ik ben dik tevreden. In normale families gaan dit soort dingen vaak al mis, laat staan een familie met een multifunctionele handleiding. Maar we gingen toch. Allemaal.

Ik had mijn psycholoog van tevoren ingelicht.
‘Ik ga op familieweekend’, zei ik.
‘O jee’, zei mijn psycholoog die normaal gesproken zo neutraal is.
Ik sloeg mijn ogen in dramatische houding. Brak ik maar een been. Verdronk ik maar in de Maarsseveense plassen. Kreeg ik maar een ernstige lithiumvergiftiging.
De spanning van een heel weekend met dezelfde familie kon ik niet aan.
‘Ik vraag je psychiater of ze je wat extra oxazepam meegeeft voor het weekend’, zei mijn psycholoog.

Eigenlijk ging het best goed. Op een akkefietje van verscheurde zwemkaartjes die teruggevonden werden in de prullenbak. Ik had het niet gedaan. Echt niet. Ik wilde zo graag zwemmen met iedereen. En als we dan toch naar de receptie moesten voor nieuwe kaartjes, nam ik meteen een stapel Koosjedeurhangers mee. Aan de ene kant staat prettig gestoord en aan de andere kant nu even niet. Op de kamer van mij en mijn lief hing continu de zwarte kant van de hanger.
Rustig wachtte ik op mijn beurt bij de receptie.
‘Ik heb een vraag’, zei ik. Ik wiebelde met mijn slipper aan een teen.
‘Ik heb een boek geschreven. Een heel mooi boek. Over bipolariteit. Ziet u dat? Een rode en een zwarte kant. Nu lijkt het me zo leuk dat de mensen daar vanaf weten en dat deze flyers hier mogen hangen’.
Het meisje keek naar de flyer. ‘Wat leuk!’, zei ze meteen. Ze keek me aan alsof ze voor het eerst een schrijfster zag. In het echt. Bij hen op de Huttenheugte.
‘Ik vraag het aan mijn leidinggevende’.
Ze kwam terug en glimlachte.
‘Het mag’, zei ze.
‘Hoera!’, deed ik.
Ik hing de hangers overal op.

Maar niet voor het meisje van de receptie een bepaalde zekerheid had ingebouwd.

‘Mag ik uw huisjesnummer nog wel even noteren?’

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.