Het verhaal van Carice

De STEM(ming) van Carice

Plankenkoorts


Als een kind in de snoepwinkel. Zo voelde ik me. Super. Buitengewoon gelukkig. Alsof ik de hoofdrol speelde in een schitterende musical. Ik keek met mijn handen terwijl mijn ogen het nakijken hadden. Ik pakte een grote doos met een zuurstokroze Cabriolet. Een slanke, knappe dame met lang blond haar keek me met haar tandpastaglimlach vriendelijk aan.
Barbie.
Met tegenzin zette ik de auto, inclusief Barbie terug in het schap. Dat was wel heel erg tante Carice. Een blondje in een roze Cabriolet. Ik verplaatste me in Nichtje. Wat zou mijn Nichtje kiezen voor haar zesde verjaardag? Ik pakte een doos met glamourjurkjes. Een blauwe, rode en knalroze. Maar daar moest natuurlijk ook een nieuwe Barbie bij.
‘Zo is het al hartstikke mooi, Carice’, hoorde ik de stem van mijn moeder in mijn hoofd. ‘Je zus is ook nog jarig! Het is al duur genoeg’.
Tevreden koos ik lekker toch de mooiste Barbie die ik kon vinden.
Paarden. Mijn nichtje is gek op die dieren.
Ik pakte een grote doos met een prachtig wit paard.
‘Ze heeft toch al een paard?’, klinkt de stem van Lief Jeroen in mijn hoofd.
Gelukkig ben ik in mijn eentje voor de cadeautjes op pad. Bovendien vinden nichtjes het heerlijk om manegetje te spelen. Dan zijn meerdere paarden hartstikke handig.
Ik zie een interessant grote doos met twee Barbies in een roze kledingwinkel. Met mijn tas over mijn schouders, een paard, een Barbie en drie glamourjurkjes balanceer ik. Een mevrouw met een klein meisje glimlacht naar me.
‘Ach ja’, verontschuldig ik me.
‘Mijn nichtje’.

Inderdaad. Mijn nichtje én zus vieren hun verjaardag samen. Op zondagmiddag. Daar horen cadeautjes bij en lachende mensen. Nichtje zou een handstand doen in het gras. We zouden voor haar klappen, versierde cakejes eten en bubbels drinken. Nichtje zou van Lief en mij een mooi cadeau krijgen. Zus en ik zouden samen als verrassing ergens naartoe gaan. Echt even iets tussen zussen. En ik zou haar iets Heel Bijzonders gaan zeggen. Ik hoopte dat ik het uit mijn mond kon krijgen. Zonder stamelen. Zonder pijnlijke stilte en rode vlekken in mijn nek. Ik vond het moeilijk en had thuis voor de spiegel geoefend tot het me lukte om te zeggen wat ik wilde.

Maar intussen stond ik toch nog maar mooi in die snoepwinkel.
Ik moest kiezen.
Daarom koos ik de drie glamourjurkjes, de mooiste Barbie en het grote, witte paard. Voor Zus kocht ik een prachtige ring met een klokje erin. Het was namelijk hoog tijd om iets leuks te gaan doen. Met z’n tweetjes.
Nog één keer oefen ik thuis het cadeau voor mijn zus. Ik neurie het eerst zacht en zeg dan in één keer wat ik bedoel. Mijn gevoelens en het uitje voor mijn zus verpakt in 1 woord.

Supercalifragilisticexpialidocious.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | RSS feed Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.