De STEM(ming) van Carice

Precies mijn moeder

De postbode stond voor mijn nieuwe voordeur. Hij overhandigde me een pakje waarop de naam van mij en mijn lief stond. Ik maakte plaats op het overvolle aanrecht om het poststuk open te maken. Intussen liepen er een heleboel mensen om me heen met dozen. Ze riepen naar elkaar waar de spullen naartoe moesten. Ik pakte vier dikke repen chocola uit de verpakking en las het kaartje van mijn tante. ‘Veel geluk in jullie nieuwe huis. We komen snel kijken’.

Zo attent van mijn tante. Misschien komt het wel door de letters. Attent. Tante. Met een beetje husselen en de nodige fantasie, haal je het woord attent uit tante en andersom. Als nicht van mijn tante belde ik haar de volgende dag om te bedanken. Dat hoort zo, als je een cadeautje krijgt. Ik vertelde haar over het nieuwe huis. Het was wel even wennen, een huis met zoveel trappen. En ik wist nog niet hoe ik al mijn kleding opgeborgen ging krijgen. Maar ik had al wel een fijne plek gevonden om te schrijven. Ze zou snel eens langskomen. Samen met mijn oom.

Ik heb dit allemaal van mijn moeder geleerd. Als ik zo’n pakje van mijn tante krijg, hoor ik haar stem:
‘Dat is lief van tante Ageeth! Je hebt haar zeker al gebeld om te bedanken?’
Of als ik een uitnodiging krijg voor een feest van een familielid:
‘Zat er bij jou ook zo’n briefje bij dat je voor 20 november moet laten weten of je erbij bent?’
‘Zorg je ervoor dat je er netjes uitziet?’
‘Doe je dan dat leuke paarse pakje aan? Dat staat je zo mooi’.
Ik heb me lessen van mijn moeder inmiddels eigen gemaakt. En ik ben onbewust attent.

Op de maandagochtend had ik een afspraak met mijn sociaal psychiatrisch verpleegkundige. Dankbaar dat ik weer even van me af mocht kletsen na een stressvolle verhuizing, rende ik de trappen af van ons gloednieuwe huis. Uit de koelkast haalde ik een reep chocola van mijn tante. Bij mijn hulpverleenster praatte ik over de verhuizing, de keren dat ik mijn lithium was vergeten en mijn stemmingen die verschillende kanten opschoten tijdens deze hectische weken.
Toen we een nieuwe afspraak wilden plannen, haalde ik de chocola uit mijn tas.
‘Alsjeblieft’, zei ik. ‘Voor bij de koffie’.

Weer terug op de fiets realiseerde ik het me pas.
Ik ben precies mijn moeder.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.