De STEM(ming) van Carice

Rijstkorrels

Hij viel me meteen op. Die leuke man met zijn scherpe humor. De manier waarop hij de wereld in keek. Een tikkeltje chaotisch. Makkelijk. Spontaan. Altijd als laatste op een feestje. Meestal ook degene die als harde kern bleef rondhangen tot het bittere einde. Onze gezamenlijke vrienden doorkruisten onze wegen. Daar moest een reden voor zijn.

‘Ik ga binnenkort koffiedrinken met Paul’, deelde ik mijn lief mee toen we terugreden van het feestje.

‘Gezellig’, vond Lief.

‘Ik vind hem namelijk de perfecte partner voor Annette’.

Annette.

Een van de leukste vrouwen op aarde. Een klassieke schoonheid met humor. Verzorgd. Gezellig. Niet hip, niet chaotisch en een sterke drang naar orde en structuur. Op een gezellige manier. Ze leest. Is intelligent en bescheiden.

Ik zoek ze op. Rustige en bescheiden mensen. De mensen die dichtbij me staan, zijn rustig, ordelijk en gestructureerd. Ze hebben zelden een grote mond.

Paul is niet rustig, maar ook niet ordelijk en gestructureerd. Hij heeft humor en leest zo hier en daar een boek.
Ze hadden nog iets gemeen. Ze zouden nooit trouwen voor hun veertigste. Maar een leuk liefdesavontuur was voor hen allebei geen overbodige luxe. Ze waren ontzettend elkaars type niet. Ik wist dus zeker dat er een klik zou zijn. Annette en Paul.

‘Wil je ze gaan koppelen?’, vroeg Lief met afschuw. ‘Tsssk’.

‘Dat wil ik niet hoor’, vond Annette.

‘Wat is dit allemaal?’, smste Paul.

‘Kook lekker voor hem, daar houdt hij van’, zei ik tegen Annette.

‘Neem maar een mooie bos bloemen voor haar mee. Wit’, instrueerde ik Paul.

Er ontstond een voorzichtige liefde. Aftastend. Bescheiden. Soms was er onzekerheid. Annette was zo gestructureerd en netjes. Paul was zo anders. Hij was drukker en chaotischer dan zij. Ze wilden gaan samenwonen. O nee. Toch niet. Er waren momenten waarop Annette dacht dat het nooit meer goed kwam. Zij was geen type meer voor een relatie. Ik neuriede zachtjes een liedje van een overleden volkszanger. Ik geloofde in hen.

Afgelopen week belde Annette met een nieuwtje. Een blij bericht zo groot als een rijstkorrel. Mijn drammerigheid had zijn vrucht afgeworpen.

‘Nu kan ik dood’, zei ik tevreden tegen Annette.
‘Wacht daar nog maar even mee’, vond ze. ‘Je mag eerst nog met rijst strooien’.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.