De STEM(ming) van Carice

Scoren voor de rust

Ineens waren we verwikkeld in een heftig gevecht. We begrepen elkaar niet en ik voelde me een geïnterviewde voetballer die zijn tekst kwijt was. Het gesprek draaide met 90 graden en we stonden recht tegenover elkaar. Ik snerpte dat hij zich als een wijf gedroeg. De ene keer wilde hij dat, terwijl hij liet doorschemeren dat hij het anders wilde en andersom. Hij beet dat onze levens teveel van elkaar verschilden. We moesten elkaar voorlopig maar met rust laten. Zwijgend hing ik op en liet me op de bank vallen.

‘Laat hem maar even’, vond mijn Lief. ‘De bal ligt nu bij je broer’.

Normaal gesproken zou ik lachen om de prachtige symboliek. Ik wilde naar mijn broer voor de verjaardag van zijn kind. Met een prachtige, nieuwe, glanzende bal. Deze keer klopte het niet wat mijn Lief zei. Bovendien lag de bal nog in de cadeautjeskast. Dat ding hoorde hier niet. Het moest naar mijn neef. De bal mocht niet glimmen. Het ding moest vertrapt worden. Groene strepen van het gras, zwarte van de modder en het asfalt waar het dagelijks op zou stuiteren. Ik probeerde rustig te blijven. Niet mee te veren in onze communicatie en van voetbal geen oorlog te maken. Ik wilde niet opereren vanuit de verdediging, ook al kreeg ik kansen genoeg. Ik wilde met mijn broer op een lijn komen te staan en meteen door naar de rust.

Natuurlijk is er niets mis mee om even overal tegenaan te trappen. Om tegen je broer, zus of moeder te gillen dat ze je met rust moeten laten. Omdat je elkaar niet begrijpt. Omdat levens te verschillend zijn en karakters continu met elkaar knallen. Omdat er mensen zijn die graag moeilijk – uhm… anders – denken. Omdat er ook makkelijke mensen zijn die met genoegen over andermans grenzen denderen en daarmee willen scoren. Omdat er mensen zijn die vinden dat je je verjaardag moet vieren. Omdat er andere mensen zijn die vinden dat iedereen dat zelf lekker moet weten. Omdat mensen elkaars humor soms niet begrijpen. Omdat er vriendinnen zijn die niets van een bipolaire stoornis begrijpen en de getroffene daarom keihard laten vallen. Gelooft u mij. Het komt allemaal voor. Maar soms is de oplossing simpel. Ook dat is een schot voor open doel.

‘Ik wilde je niet fokken. Als ik dat heb gedaan, spijt me dat. Zal ik toch gewoon langskomen het weekend? Kus van je zus’.

Ik duwde de sms naar mijn broer en nam een time-out. Ging quasi-relaxt afwassen en sprong op zodra ik mijn mobiel hoorde trillen.

Een mms.

Een leuke foto.

Een lachende broer met een groot deel van mijn neefjes.

Hij is oké.

Ik ben oké.

Opgetogen pak ik de glimmende bal uit de kast. Ik hoop dat mijn neefje nog vaak met deze bal gaat scoren.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.