De STEM(ming) van Carice

Spuiten of slikken

Toen ik de eerste zinnen las van Pil, waarin cabaretier Mike Boddé over zijn depressie schrijft, kon ik wel janken van herkenning. De beschuldigende mensen om je heen: ‘Je doet wat je leuk vindt, wat je doet kun je goed.. wat heb jij nu voor een reden om somber te worden?’
Mensen oordelen en concluderen snel, hard en stompzinnig. Dus misschien kan iemand mij vertellen waarom ik destijds de ramen van de inrichting waarin ik verbleef checkte op deugdelijkheid. Hoe sneller ik kon springen, hoe liever. Beter voor mijn omgeving. De wereld zou er het beste bij betijen. Bij mijn dood. Wilde ik alleen maar aandacht? Moest ik harder vechten? Was het een teken van zwakte dat ik het leven verafschuwde?

Met hangen en wurgen duwde ik mijn eerste pil naar binnen. Ik wilde het ‘zelf doen’. Net zoals mijn neefje van vier zijn jas zelf aan wil trekken, wilde ik zelf leren leven. Ik probeerde het te accepteren en voelde me na enkele weken beter. Natuurlijk kwam dat niet door de pillen die ik met tegenzin slikte. Ik was er zelf bovenop gekrabbeld. Daar hadden die pillen niets mee te maken. Het bleef redelijk goed gaan. Ik nam van allerlei leefregels in acht die mijn welzijn bevorderden. En af en toe is er dan toch iemand die bewust zout op je zwakke plekken strooit:
‘Wil je daar nou niet eens vanaf, van die pillen?’. Of: ‘Vind je niet dat je het zelf moet kunnen?’ En ook: ‘Maar wie ben jij zelf dan eigenlijk?’
Ik kan u zeggen dat me dat niet interesseert. Ik ben Carice. Met of zonder pillen. Zonder pillen leef ik waarschijnlijk een stuk heftiger, intenser en pijnlijker. Voor mijn naasten zal het leven zonder mijn pillen ook een stuk complexer zijn. Kostbaarder ook. In een mooie lentemanie staat er weer een prachtige cabrio voor de deur en in een bui van razernij ligt ons prachtige bij elkaar gespaarde servies in stukken op de keukenvloer.

Een Amerikaans professor Wakefield heeft een wel heel zwakzinnige redenering. ‘Aangezien zoveel mensen met een depressie kampen, moet er wel een biologische reden, een voordeel achter zitten’. Droevig zijn heeft volgens de professor een beschermende functie. Met deze stelling ben ik het absoluut eens. Maar droevig zijn – de chocolademousse is op terwijl je je er zo op had verheugd – is naar mijn mening net even iets anders dan apathisch langs de spoorlijn lopen. Wachtend op de volgende trein. Wakefield gelooft verder dat een depressie nog een ander nut heeft, het helpt ons te leren uit onze fouten. ‘Ik denk dat bij intense negatieve gevoelens het de bedoeling is dat we ons normale 'leven' even stoppen’.
Dat lukt dan bij een depressie behoorlijk goed. Ik zag mijn vrienden niet meer, had me ziek gemeld en was opgenomen in een inrichting. Als Wakefield dat ermee bedoelt, klopt het dat mijn ‘normale’ leven aan stukken lag.
Misschien kan professor Wakefield me even uitleggen wat de voordelen zijn van hersentumoren. Of van chronische leukemie. Misschien gaat een stolselvorming of complicatie aan een hartklep ook wel ineens weg als je leert van je fouten en hard vecht. Als er zoveel mensen zijn die met dat soort ziektes kampen, moet er wel een biologische reden voor zijn.

Is er ooit een arts geweest die een patiënt zijn insuline heeft afgepakt?
‘Vecht er maar voor. Als je heel goed je best doet, gaat die Diabetes type 1 echt wel over’.
Met een resoluut gebaar pakt hij de spuit uit de hand van de patiënt.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.