De STEM(ming) van Carice

Suzanne

VOF de Kunst zong het al over haar in het begin van de jaren 80. Een puur, makkelijk te onthouden liedje dat iedere bouwvakker met gemak meeblèrt vanaf de steiger terwijl hij naar twee soorten vrouwen roept. Naar dames die Suzanne heten en naar meiden met een andere naam. De eenvoud van dit lied raakt me. Bovendien heb ik wel iets met de naam Suzanne. Op de een of andere manier is ieder contact met een Suzanne veilig en vertrouwd. Als u het opzoekt in het synoniemenwoordenboek, zult u zien dat de naam ‘Suzanne’ gelijkstaat aan betrouwbaar, stabiel, prettig, creatief, intelligent en lief.

Suzanne. Ik ben stapelgek op jou.

Soms vragen mensen wie ‘Suzanne’ is. ‘Gewoon’, zeg ik dan. ‘Mijn beste vriendin’. Alsof het zo alledaags is om een beste vriendin te hebben. Het is heel speciaal om een Suzanne om je heen te hebben waar je terecht kunt. In alle toestanden. Of je hypomaan bent, geïrriteerd, vermoeid, depressief of overstuur. Het maakt niet uit. Suzannes zetten koffie, vragen niet teveel en fronzen niet met hun wenkbrauwen.

Mijn vorig Lief heeft ooit gewaagd Suzanne in te schakelen op een moment waarop zij het een keer nodig had dat ik koffie voor haar zette, niet teveel vroeg en niet met mijn wenkbrauwen fronste. Zij had net een dierbare verloren en ik was, zo bleek achteraf, hartstikke depressief. Mijn vorig Lief belde haar ondanks mijn protest en mocht me bij haar afleveren. Terwijl ik me achterin de auto tot een kropje verfrommelde, hopende dat ik uiteindelijk in het niets zou verdwijnen, leverde hij me af bij haar huis. En ze deed het weer. Ze zette koffie en fronste niet met haar wenkbrauwen. Ze overtrad 1 regel. Ze vroeg me iets. ‘Waarom heb je me niet gebeld?’

Suzanne ging de volgende dag naar haar werk. Ik bleef liggen op het matrasje in haar werkkamer. Tegen de middag dwong ik mezelf uit bed. Ik wilde koffie zetten, maar de bus bleek leeg. Zuchtend keek ik de keurig opgeruimde keuken rond. Ik kon ook niets zonder haar. Ik rookte een sigaret en belde haar op haar werk. Schaamteloos. Suzanne lachte en wees me de weg in haar keuken. Opgelucht haalde ik adem. Ik zette zelf koffie.

Maar denkt u maar niet dat ik lekker met Suzanne kan roddelen. Zij is namelijk heel integer. En als ik ‘kutwijf’, of ‘bitch’ over iemand zeg, doet ze niet mee. ‘Nee, ze is geen kutwijf’, doet ze dan. Volgens mij frons ik dan met mijn wenkbrauwen, ik vraag haar ‘waarom niet’ en drink de laatste koffie op.

Af en toe voel ik me schuldig. Dat mag u best weten. Op momenten dat ik gewoon niet zo gezellig ben. Ik zeg natuurlijk nooit ‘kutwijf’ of ‘bitch’ tegen of over Suzanne. Maar ik ben wel eens geïrriteerd. Vermoeid. Depressief of hypomaan. Dan zeg ik wel eens sorry tegen haar. ‘Ach’, zegt ze dan. ‘Ik weet toch dat je stemmingswisselingen hebt’.

Eigenlijk zou ik een ander liedje voor haar willen introduceren. Een minder oppervlakkig en integer liedje. ‘Suzanne is perfect’, van David Hopkins. Maar dan weet ik de reactie al, van mijn Suzanne. ‘Doe niet zo gek’, zegt ze dan. Inderdaad. Ik ben gek. Maar Suzanne is nogal eigenwijs. Perfect eigenwijs.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.