De STEM(ming) van Carice

The greatest bipolair of all

Ik ben geen competitief type. Nooit geweest ook. Met een avondje Risken doe je mij geen plezier en geen haar op mijn hoofd die er ooit aan heeft gedacht om op een universiteit te gaan werken. Ellebogenwerk, vriendjespolitiek, ijverzucht en rivaliteit… Ik word er niet gelukkig van. Daarom besloot ik op een heel gewoon kantoor te gaan werken en mijn alledaagse ding te doen. Maar wedstrijdjes worden overal gespeeld. Op verschillende niveaus en manieren. Mensen gaan blijkbaar graag de strijd met elkaar aan. Ook de bipolaire wereld doet er aan mee. Wie is er dit jaar The greatest bipolair of all?

Bij een kennismaking met iemand met een bipolaire stoornis, wordt mij vaak in de eerste alinea meegedeeld hoe de stand van zaken is. Ik krijg te horen hoe vaak iemand opgenomen is geweest, of er een isoleercel aan te pas moest komen en welke medicatie hij krijgt. Vaak worden de jaartallen van de opnames genoemd en hoeveel milligram psychofarmaca er op een dag doorheen gaat. Als ik dan schoorvoetend toegeef dat ik één keer opgenomen ben geweest en één medicijn gebruik en nog niet eens de hoogste dosis, wordt er vaak gefronst. ‘En jij hebt een boek geschreven over bipolariteit? Nou, wees maar blij dat dat alles is wat je hebt meegemaakt. Want ik…’

Het zat me al geruime tijd niet lekker. Dat gekoketteer met aantal opnames, hoeveelheden pillen en de trotse verhalen over de isoleercel.
‘Waarom doen mensen dat?’, vroeg ik aan mijn lief.
‘Het is een manier om te laten zien hoe erg het is’, meende hij. ‘Als je niet kunt werken omdat je ziek bent, moet het wel heel erg met je zijn. Het is een soort zelfbescherming’.

Ik dacht erover na en was het voor één keer niet met mijn lief eens. Ik denk dat het met zelfidentificatie te maken heeft. Als iemand zich voorstelt met: ‘Dag, ik ben Ingrid. Ik ben 47 jaar en heb drie kinderen’, kun je daaruit opmaken dat die mevrouw haar kinderen erg belangrijk vindt. Ik zeg vaak bij een eerste kennismaking dat ik Carice heet, twee katten en een leuke vriend heb, columnist ben bij tegek.nl en een boek heb geschreven dat Koosje heet. Iemand die veel waarde toeschrijft aan zijn bipolariteit, zal het aantal opnames, de dosering pillen en het aantal dagen in de isoleer noemen.

Begrijpt u mij niet verkeerd, ik oordeel niet. Ik neem waar. Het maakt mij namelijk niet uit of u drie of dertig keer opgenomen bent geweest. Als ik u een fijn mens vind, kunnen de cijfers van uw ziekte mij niet boeien. Het wedstrijdje van The greatest bipolair of all ga ik bovendien nooit winnen.
En u hopelijk ook niet.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.