De STEM(ming) van Carice

Uitgekleed

Tijdens mijn carrière als bipolair heb ik heel wat geld over de balk gesmeten. Zo kwam ik erachter, tijdens het opruimen van mijn kledingkast, dat ik twee peperdure jurken in twee verschillende kleuren heb. Blijkbaar kon ik niet kiezen. Niet voor niets heet mijn boek Koosje. Welke Koos je? Ik koos ervoor om twee jurken te kopen en een paar honderd euro van mijn rekening af te laten schrijven. Dan heb ik het nog niet over de impulsaankoop van een cabriolet, de duizenden euro’s die ik in het stapleven uitgaf, de torenhoge boetes, vergeten rekeningen die steeds hoger werden en de vliegreisjes die ik even voorschoot met mijn creditcard.
Uiteindelijk heb ik mijn creditcard doormidden geknipt. In een fancy blaadje las ik dat celebrity dat ook geregeld doen en dat gegeven stond me wel aan. Ik pakte de grote keukenschaar en knipte in 1 beweging het kaartje door dat mij steeds verder in de problemen bracht. Opgelucht haalde ik adem.

Maar ik heb geluk. Het geluk dat ik naast mijn bipolaire stoornis kan werken. Gewoon op een kantoor. Net zoals iedereen. Ik maak kletspraatjes bij de koffieautomaat. Vraag aan mensen hoe hun vakantie is geweest. Ik trakteer op taart als ik jarig ben. Daarbij hoort ook een loonstrookje dat elke maand in mijn postvak wordt gelegd. Ik krijg geld omdat ik naar een kantoor ga waar ik doe wat in vergaderingen is afgesproken. Dat doe ik als het regent, maar ook als de zon schijnt. Dat vind ik fijn en het geeft me de rust die ik vroeger nooit wilde.

Met het toenemen van de rust die mijn medicatie en behandeling me bracht, namen de boetes af. Mijn kledingkast heeft nog steeds niets te klagen, want inhoudelijk is deze goed gevuld. Ik rijd in een degelijke auto die start wanneer ik weg wil. Elke maand krijg ik mijn geld waarmee ik mijn huis en mijn levensonderhoud kan betalen.

Misschien heb ik geluk. Het kan namelijk altijd erger. Mensen die dolgraag willen werken maar steeds manisch worden als ze een betaalde baan aannemen. Mensen die daarom vrijwilligerswerk gaan doen. Om zinvol werk te doen met minder psychische belasting.
Zo links en rechts hoor ik dat juist die mensen nu worden uitgekleed. Mijn kledingkast kan inderdaad nog wel een paar winters mee, maar ik weet dat dit niet voor iedereen geldt die psychiatrische behandeling krijgt.
De eigen bijdrage voor de GGZ. Voor de een is dat een jurkje dat na 1 keer dragen in de kast hangt. Voor de ander is het zes weken boodschappen.
Nederland is bipolair.
Maar voorlopig laat ik me nog even niet gek maken.
‘We kunnen altijd nog naakt demonstreren op het Binnenhof’, liet iemand me van de week al weten.
Uitgekleed.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.