De STEM(ming) van Carice

Volg je verstand

Mijn moeder voelde al snel dat er iets met kleine Carice aan de hand was.

‘Gebruik je verstand!’, riep ze geregeld als ik dingen deed die zij als moeder liever niet zag. Ik rookte op straat, hing rond met vriendinnen en zoende iedere jongen die er leuk uitzag. Als ik gedronken had, zagen ze er achteraf ook wel eens wat minder leuk uit. Dus wat dat betreft had mijn moeder een punt. Natuurlijk besloot ik me niets aan te trekken van wat ze zei. Ik liet me gelaten leiden door mijn impulsen.

In psychotherapie leerde ik naar mijn gevoel te luisteren. Ik verbrak relaties omdat die ‘niet goed voelden’. Ik nam ontslag op mijn werk omdat het daar ‘niet goed voelde’. Mijn broertje begreep me niet en riep me ter verantwoording.
‘Wat is dat dan? Wat dacht jij dan waardoor je het uitmaakte?’
Ik kon het niet uitleggen, want het voelde zo. Tevreden haalde ik mijn schouders op. Dat was lekker makkelijk. Een gevoel is niet te duiden.

Daar denkt mijn psycholoog die mij cognitieve gedragstherapie geeft, heel anders over. We analyseren mijn impulsen en op het moment dat ik een stuk chocola in mijn mond heb gestopt dat daar niet hoort, heb ik al verschillende dingen gedacht. Die kan ik dus beïnvloeden en waardoor ik zelfs mijn gedrag kan sturen. Dit had mijn moeder moeten weten.

Zelf dacht ik altijd dat het stuk chocola zomaar en ineens in mijn mond zat.
Nee hoor. Een kleine greep uit de gedachten:
‘Wat maakt het uit, ik heb vanochtend ook al een stuk taart gehad’.
‘Morgen doe ik alles anders en beter’.
‘Bij een glas verse muntthee hoort een stuk chocola’.
‘Ik ben zo druk geweest, nu heb ik het verdiend’.

Nu ik hypomaan ben, moet ik mijn gevoel compleet uitschakelen en doen wat goed voor me is. Een feest is leuk, maar is het ook verstandig? Prikkels, harde muziek, dronken mensen en de kans om een ex-vriendje tegen het verouderde lijf te lopen?
‘Je moet doen wat je voelt’, zegt een goede vriendin die ik afbel met het excuus dat ik hypomaan ben.
‘Nee’, doe ik. ‘Juist niet’.

Tot nu toe zie ik het als een grote uitdaging. Als ik deze mini-manie niet wil laten exploderen tot een manische psychose, moet ik contra-gedrag gaan vertonen. Ik ga naar mijn werk. Drink niet teveel koffie. Maak minder grappen met collega’s en ga ’s avonds op tijd naar bed. Gisteravond heb ik zelfs even televisie gekeken met mijn lief naast me.

Mocht ik de telefoon niet opnemen, is het niet omdat ik u niet aardig vind. Ik ga prikkels uit de weg en doe wat mijn moeder twintig jaar geleden al zei.
Ik volg mijn verstand.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.