De STEM(ming) van Carice

Vrij

Op maandag ben ik altijd vrij. Op deze dag mag ik doen wat ik wil. Dan schrijf ik, heb ik afspraken over schrijven of verzin ik onderwerpen waarover ik wil gaan schrijven. Vandaag was het weer zover. Ik had van allerlei afspraken die met mijn grootste hobby te maken hebben. ’s Ochtends vroeg had ik eerst nog even een afspraak bij de dokter. Omdat ik in sommige dingen nogal laks ben, had ik na onze verhuizing nog geen nieuwe huisarts geregeld. Gehaast reed ik naar de andere kant van de stad. Daarna reed ik weer terug. Mijn lief bleef ziek thuis, daarom bracht ik hem een sapje en een broodje dat ik eerst geroosterd had. Vervolgens moest de stofzuiger door het huis. Er kwam een schrijfster op bezoek. Ik had haar boek gelezen en zou haar daarover interviewen. Intussen werd ik nog gebeld door iemand die samen met mij workshops wilde gaan geven over social media en schrijven. O ja.
De koekjes stonden klaar, de vloer was gestofzuigd en het boek dat we zouden bespreken lag midden op de opgeruimde tafel. De schrijfster belde exact om half elf aan. We hadden het over haar boek en klaagden over het schrijversbestaan. ‘De schrijver bouwt een luchtkasteel, de lezers wonen erin en de uitgever krijgt de huur’, lachte ze terwijl ze van haar thee dronk. Intussen ging de bel. Keihard en irritant. Monteurs van de kabelmaatschappij. Die had ik ook nog even geregeld voor vandaag.
Na twee uur praten over boeken, plots en uitgeverijen, ging de schrijfster weer naar huis. Ik smeerde boterhammen voor mijn zieke lief, checkte met de kabelmonteurs of het signaal het nu eindelijk deed en plofte op de bank. Nog even een boterham voordat ik naar mijn volgende afspraak ging. Ik was uitgenodigd door een organisatie om kennis te maken. Ze vonden dat ik mooie stukken schreef en wilden me opdracht geven tot het schrijven van journalistieke artikelen. Tevreden beet ik in mijn boterham met kaas en appelstroop. Ik slikte net een hap weg toen mijn mobieltje ging.
‘Met Carice’, zei ik met bijna volle mond.
‘Dag Carice, met mevrouw Janssen van De organisatie waar jij een afspraak mee had om half twee’.
Hysterisch keek ik op het klokje op mijn laptop. De cijfers gaven venijnig aan dat het 14.01 was.
‘Drie uur toch?’, zei ik paniekerig.

Ik rende naar de slaapkamer. Smeerde wat gel in mijn haar en lipstick op mijn lippen. Greep mijn portfolio uit de studeerkamer en rende naar beneden.
‘Doei!’, riep ik naar mijn lief.
‘Doe voorzichtig’, zei hij ongerust.

Het was een goed gesprek. Met een opdracht in mijn tas verliet ik het pand waar ik drie kwartier terug min of meer doorgedraaid aankwam.
Op maandag ben ik altijd vrij. Ik zou er één woord aan willen toevoegen. Op maandag ben ik altijd vrij druk.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.