De STEM(ming) van Carice

We moeten door

Mijn schoonfamilie is gek op spelletjes. Ze plakken briefjes op elkaars voorhoofd en als je weet wie je bent, mag je het zeggen. Ze spelen monopoly, scrabble en hebben sinds kort wordfeud ontdekt. Nu kan mijn lief ook ´s avonds laat met zijn moeder communiceren via dit nieuwerwetse scrabble en ze zijn verslaafd. Ik heb nog even geprobeerd wordfeud te downloaden, maar helaas. Ik heb een andere telefoon en van meneer Blackberry mag ik niet meedoen. Gelukkig ben ik niet zo´n spelletjestypje. Zet mij met mijn laptop en een reep chocola een week op een onbewoond eiland en je hoort mij niet klagen. De familie van mijn schatje werd uit een andersoortig hout gesneden met heel andere eigenaardigheden. Ik ben bipolair en mijn schoonfamilie is spelletjesziek.

Veel mensen reageren met kromme tenen als ik vertel dat we jaarlijks een weekend weggaan met de hele schoonfamilie.
´Vreselijk meid´.
´Kun je er niet onderuit?’
Ik kan er niet onderuit en de grap is dat ik het ook niet wil. Ik ben dol op mijn schoonfamilie en zij op mij. Tenminste, daar ga ik voor het gemak maar vanuit. Ze respecteren het dat ik op zaterdagavond nog voor het eten gevloerd op mijn bed lig omdat al die weekendprikkels nogal moeilijk kan verwerken. Tien mensen in een huisje. Eten. Onderbroken worden in gesprekken. Enthousiasme. Eten. Spelletjes. Eten. Borrelen. Snaaien. Eten. Wandelen. En we moesten ook nog eten. Of ik al eens een echte Bosche Bol heb gehad.

Op een middag besloot ik ineens mee te doen met een spelletje. Ik klapte mijn laptop dicht, liet mijn boek in mijn rugtas en stelde allerlei vragen waar iedereen van schrok.
‘Moet je drie papiertjes invullen? En dan moeten ze in een schaal en degene die aan de beurt is beeldt het woord uit?’
‘Doe je mee?!’, gilde het zusje enthousiast.
Anderen keken geschrokken op.
Alsof ik gek was, schreef ik: ‘manisch-depressief’ op een briefje.

Dit was het weekend waarin ik me plotseling realiseerde dat we veel te veel woorden vuil maken aan het uitleggen van de stoornis bipolariteit. In een paar simpele bewegingen is onze ziekte uit te beelden en duidelijk voor de omgeving. Mijn zwager pakte het briefje, las de woorden en juichte. Een tel later lag hij snikkend op de grond.

‘Manisch-depressief!’, gilde zijn nieuwe vriendinnetje enthousiast. ‘En schiet op, want we moeten door!’

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.