De STEM(ming) van Carice

Mijn vader

Mijn vader is nogal creatief. Hij heeft het vermogen om out-of-the-box te denken, al noemt hij dat niet zo. Mijn vader was gewoon altijd al anders. Vroeger vond hij dat je dingen moest durven. Niet met de massa moest meelopen. Je eigen ding doen. Nieuwbouwwoningen waren saai. Literatuur lezen was goed en belangrijk. De wereld rondreizen was gevaarlijk omdat er altijd drugs in je koffer werden gestopt. Omgaan met de buren hoefde voor hem niet zo. Een beleefd ‘hallo’ en ‘lekker weertje’ contact waren voor hem voldoende. Hij was gek op kinderen en bedacht voor het slapen gaan zelf verhalen. Over een hertje dat haar moeder was kwijtgeraakt. Elke keer opnieuw raakte de emotie van het kleine, pure verhaal me recht in mijn kinderhart. Ik huilde dikke tranen. Greep mijn vader bij zijn stropdas omdat hij niet weg mocht gaan.
Mijn papa was mijn held.
Mijn moeder mocht mij nooit voorlezen, want dat was verschrikkelijk saai. Ze las uit een gewoon boek. Tsssk.

Mijn vader is veranderd. ‘Je wordt ouder papa’, zong Peter Koelewijn al eens. Mijn vader geeft het wel toe, in tegenstelling tot de tekst van het liedje, maar het snijdt soms alleen maar even door mijn hart. Dat is alles. Het doet soms pijn in mijn buik als ik hem zie lopen. Voorover gebogen. Steun zoekend bij mijn moeder. Met vlagen goed in orde. Vrolijk en aanspreekbaar. Er zijn ook andere vlagen. Waarin hij vloekt en tiert. Dagen waarop hij verdrietig is omdat hij de spanningen niet aankan. Momenten waarop hij geen draagvlak vindt voor zijn ideeën.
‘Heb je echt al een voorkant voor je boek? En ik heb zo’n mooie mandala getekend! Kom eens kijken!’

Op een dag besloot mijn moeder dat mijn vader vijf verschillende mandala’s moest bedenken. In de psychiatrie worden mensen vaak gestimuleerd ze te kleuren. Mijn vader ontwerpt ze zelf. Want, hallo. Hij is niet gek. Mijn vader tekende vijf mandala’s. Voor elke kind een andere.
Mijn moeder bedacht er voor ieder kind een speciaal elfje bij. Een kort gedichtje van elf woorden.

Carice
Onvoorspelbaar gelukkig
woorden die verwarmen
samen lachen
samen huilen
Uniek

Ik zou deze column opnieuw willen beginnen.
Mijn ouders zijn nogal creatief.

« Vorige Column  |   Volgende Column »  | Schrijf je in op de RSS feed

Wanneer je je abonneert op de RSS feed van tegek.nl / de column van Carice ontvang je automatisch de nieuwste column wanneer deze op de site is verschenen.